ΧΑΪΚΟΥ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΑ ΣΤΟΥΣ ΠΑΙΔΙΚΟΥΣ ΜΟΥ ΦΙΛΟΥΣ

 

Χαϊκού* αφιερωμένα στους παιδικούς μου φίλους

                                                  

       Γραμμένες με φως

       της ζωής μας στιγμές

       οι φωτογραφίες.

       Φωτογραφίες

       στης ζωής το βιβλίο

       σκόρπιες σελίδες.

                                                                       

       Σε άσπρο χαρτί

       αγαπημένες μορφές

       ξυπνούνε το χθες.

       Εικόνες παλιές

       την καρδιά μου γεμίζουν

       με νοσταλγία.

  

       Εικόνες του χθες

       ο χρόνος σας έκλεισε

       μες στην καρδιά μου. 

       Φωτογραφίες

       νοσταλγικές εικόνες

       και αναμνήσεις. 

       Φωτογραφίες

       το χθες που διαβαίνει σε

       χάρτινους δρόμους.                      

       

       Με μάτια ακίνητα

       οι φίλοι που χάθηκαν

       τρυπούν την καρδιά μου.

       Πέντε και επτά

       και πέντε στιγμές χαράς

       όλη η ζωή.

       Στο λεύκωμά μου

       αγαπημένες μορφές

       άφθαρτες μένουν.

       Οι παλιοί φίλοι

       στις φωτογραφίες τους

       πάντα κοντά μας.

       Οι παλιοί φίλοι

       σ' ασημένια κορνίζα

       μες στην καρδιά μου.

      __________

       Σημειώσεις:

 *Τα παραπάνω χαϊκού, επιλογή από παλαιότερη ανάρτησή μου (https://paleochori-lesvos.blogspot.com/2014/01/blog-post_30.html), τα αφιερώνω στους παιδικούς φίλους και τους δασκάλους μου.

   *Τα χαϊκού (haiku) είναι είδος ποίησης, που πρωτοεμφανίστηκε στην Ιαπωνία το 16^ο μ.Χ. αιώνα περίπου. Είναι μικρά λυρικά ποιήματα χωρίς ομοιοκαταληξία, με 17 συλλαβές σε έναν ενιαίο στίχο ή σε τρεις στίχους, με 5σύλλαβους τον 1^ο και 3^ο στίχο και 7σύλλαβο το 2^ο στίχο (5 - 7 - 5) [Περισσότερα στο https://paleochori-lesvos.blogspot.com/2013/03/blog-post_29.html].

   Μυρσίνη Μ. Βουνάτσου

ΣΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΠΑΛΑΙΟΧΩΡΙΟΥ ΜΕ ΤΟΥΣ ΔΑΣΚΑΛΟΥΣ ΜΑΣ

  

ΚΑΛΗ ΣΧΟΛΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ

 

Δυο φωτογραφίες με μαθητές και μαθήτριες του Δημοτικού Σχολείου Παλαιοχωρίου μαζί με τους δασκάλους τους Γιώργο Γιαμουγιάννη και Νίκο Μιχαλέλη από το Πλωμάρι.  Τις φωτογραφίες μάς έδωσε για δημοσίευση η Ειρήνη Μαρή-Μωραΐτου. Την ευχαριστούμε. Παρακαλούμε συμπληρώστε χρονολογίες και όσα στοιχεία λείπουν. Στείλτε μας και άλλες, να τις αναρτήσουμε και να θυμηθούμε τους παιδικούς μας εαυτούς, τους φίλους και τους δασκάλους μας…

 

Με το δάσκαλό μας Γιώργο Γιαμουγιάννη 

Από αριστερά προς δεξιά –

Πάνω: 1) Δημήτρης Καμπούρης του Παναγιώτου και της Σοφίας, 2) Γρηγόρης Μουχτούρης του Γεωργίου και της Ευστρατίας, 3) Νίκος Ανδρόνικος του Χρήστου και της Ευαγγελίας, 4) Γεώργιος Γιαμουγιάννης, δάσκαλος από το Πλωμάρι, 5) Ευάγγελος Μωραΐτης του Ιωάννου και της Ειρήνης, 6) Παναγιώτης Γανώσης του Κωνσταντίνου και της Περσεφόνης, 7) Ιωάννης Λούπος του Μπάνου και της Μαρίας.

 

Κάτω: 1) Μαίρη Λούπου του Δημητρίου και της Ειρήνης, 2) Ευαγγελία Μαλαμά του Εμμανουήλ και της Μυρσίνης, 3) Σουλτάνα Γανώση του Αποστόλου και της Νίκης, 4) Ειρήνη Πατερέλη Ιωάννου και της Ευαγγελίας, 5) Μυρσίνη Κουτσουραδή του Παντελή και της Διαμάντης, 6) Μυρσίνη Κουτλή του Παναγιώτου και της Βικτώριας, 7) Ιωάννης Μαυραγάνης του Γρηγορίου και της Μεταξίας.  

  

Με το δάσκαλό μας Νίκο Μιχαλέλη   

Από αριστερά προς δεξιά –

Πάνω: 1) Μυρσίνη Κουτλή του Ιωάννου και της Ειρήνης, 2) Μαρία Κουτλή του Ιωάννου και της Διαμάντης, 3) Πέρσα Ψαρού του Νικολάου και της Γιασεμής, 4) Ειρήνη Μωραΐτου του Μαυραγάνη και της Μυρσίνας, 5) Νίκος Μιχαλέλης, δάσκαλος από Πλωμάρι, 6) Φωτεινή Παντελέλλη του Παναγιώτου και της Βικτώριας 7) Βενετία Χρυσάφη του Παναγιώτου και της Πελαγίας, 8) Κωνσταντίνα Μωραΐτου του Ιωάννη και της Ειρήνης, 9) Πηνελόπη Ζαδέλη του Παναγιώτου και της Ελένης.

 

Καθιστοί στη μεσαία σειρά: 1) Δημήτρης Μαυραγάνης του Γρηγορίου και της Μεταξίας, 2) Ιωάννης Καραμπάσης του Μάιστρου και της Ειρήνης, 3) Παναγιώτης Πρωτόγυρος του Ευστρατίου και της Ειρήνης, 4) Παναγιώτης Μιχάλης του Βασιλείου, 5) Γρηγόρης Φρατζιάς του Παναγιώτου και της Ευαγγελίας, 6) Δημήτρης Μαλαμάς του Σπύρου και της Ειρήνης, 7) Γρηγόρης Μαλαμάς του Σπύρου και της Ειρήνης, 8) Δημήτρης Σαββέλης του Ευστρατίου και της Πηνελόπης, 9) Γεώργιος Κουτλής του Παναγιώτου και της Βικτώριας.

 

Κάτω: 1) Γιώργος Λούπος του Μπάνου και της Μαρίας, 2) Ιωάννης Σάββας του Θεμιστοκλή και της Ελένης, 3) Φίλιππας Παντελέλλης του Παναγιώτου και της Βικτώριας, 4) Παναγιώτης Ανδρόνικος του Δημητρίου και της Πηνελόπης.

ΜΥΡΓΙΩΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ_ΑΓΙΑ ΕΥΦΗΜΙΑ

  

Μυργιώτης Παναγιώτης

  Αγία Ευφημία. Εορτάζει στις 16 Σεπτεμβρίου.

 

     Η Αγία Ευφημία, κόρη του πλούσιου συγκλητικού Φιλόφρονα και της ευσεβούς και φιλανθρώπου Θεοδωρησιανής, σε ηλικία μόλις δεκαεννιά ετών με θάρρος και παρρησία ομολόγησε την ακλόνητη πίστη της στο Χριστό ενώπιον των δυνατών και ισχυρών της εποχής, γνωρίζοντας ότι την περιμένει θάνατος βασανιστικός και επώδυνος.

Η Αγία έζησε την εποχή του Διοκλητιανού (284-305 μ.Χ.). Την εποχή αυτή ο αυτοκράτορας ξεκίνησε διωγμό εναντίον των Χριστιανών. Στην Ανατολή ηγεμόνας ήταν ο Πρίσκος με συνάρχοντα τον φιλόσοφο και ιερέα του ψευτοθεού Άρη, τον Απελλιανό. Όταν έφθασε η ημέρα της εορτής του Άρη, έστειλαν κήρυκες σε ολόκληρη την περιοχή και προσκαλούσαν τους πολίτες να πάνε, με απειλή θανάτου για τους απόντες. Οι Χριστιανοί κατέφυγαν σε ερημιές ή κλείστηκαν στα σπίτια τους.

Η αποχή των Χριστιανών έγινε αντιληπτή και ο Απελλιανός έπεισε τον ηγεμόνα να συλλάβει τους απόντες, μεταξύ των οποίων και την Αγία με την σαρανταεννιαμελή συνοδεία της. Τους συνοδούς έστειλε στη φυλακή, την δε Αγία κάλεσε κοντά του με σκοπό να την αλλαξοπιστήσει! Δεν τα κατάφερε, φυσικά, και έστειλε τους αδίστακτους υπηρέτες Καίσαρα και Βάριο να ρίξουν την Αγία στη φωτιά. Πράγμα που έπραξαν. Όμως η φωτιά διασκορπίστηκε και έβλαψε τους ασεβείς. Η Αγία βγήκε αβλαβής, με τα ρούχα της να μην έχουν καεί.

Την άλλη μέρα φέρνουν την Αγία στον ηγεμόνα που διατάζει να κατασκευάσουν μεγάλη δεξαμενή με σαρκοβόρα θαλάσσια θηρία. Η Αγία προσευχήθηκε και είπε: «Ιησού, το φως μου, γίνε βοηθός της αδυναμίας μου, Συ που έκανες την κοιλιά του θηρίου καλό θάλαμο για τον Ιωνά. Σώσε με τώρα, για να δοξασθούν όσοι σε προσκυνούν και να καταισχυνθούν όσοι σε αρνούνται». Την έριξαν μέσα, αλλά τα θηρία την προστάτεψαν.

Ο Πρίσκος απορούσε πώς από μια γυναίκα νικήθηκαν τα θηρία και η φωτιά. Ο Απελλιανός απαντούσε λέγοντας ότι η Αγία χρησιμοποίησε μάγια! Έπειτα διατάζουν την Αγία να περπατήσει σε λάκκο με αιχμηρά αντικείμενα σκεπασμένα με λίγο χώμα. Εκείνη παραμένει αβλαβής, ενώ κατασχίστηκαν τα πόδια όσων επιχείρησαν το ίδιο.

Η Αγία ευχαριστούσε το Θεό λέγουσα: «Ποιoς θα λαλεί τη δύναμη των έργων σου και θα κάνει ξακουστές τις ευχαριστίες για Σένα, Κύριε; Με φύλαξες από πληγές και μαστιγώσεις, από φωτιά και θηρία, από νερό και λάκκο. Τώρα σώσε την ψυχή μου από τα χέρια του εχθρού της ανθρώπινης φύσης».

Την υπέβαλαν σε πολλά βασανιστήρια και τέλος την οδήγησαν στο στάδιο, για να αντιμετωπίσει τα άγρια θηρία. Λυπόταν γιατί δεν αξιωνόταν να πάει προς τον Νυμφίο της και προσευχόμενη έλεγε: «Κύριε, μου έδειξες την ανίκητη δύναμή σου, με έκαμες δυνατή στις πληγές και στα βασανιστήρια. Καθώς δέχτηκες τη θυσία και τα αίματα των μαρτύρων σου που μαρτύρησαν πριν από εμένα, δέξου και τη δική μου θυσία και παράλαβε την ψυχή μου».

Ενώ αυτά προσευχόταν η μάρτυρας, ελευθέρωσαν τέσσερα λιοντάρια και τρεις αρκούδες. Τα θηρία ήρεμα φιλούσαν τα πόδια της Αγίας και μια αρκούδα τη δάγκωσε χωρίς να αφήσει πληγή και μετά από λίγο η αγιασμένη ψυχή της φτερούγισε προς τον Νυμφίο της Χριστό. Το ημερολόγιο έγραφε 16 Σεπτεμβρίου του 303 μ.Χ. Έγινε σεισμός και ακούστηκε φωνή λέγουσα: «Έλα προς τον Κύριο, συ που αγωνίστηκες τον καλό αγώνα, για να λάβεις τους μισθούς για τα μαρτύρια, που υπέστης». Οι γονείς της, έχοντας χαρά που μαρτύρησε το παιδί τους, όταν βρήκαν ευκαιρία, παρέλαβαν το τίμιο σκήνωμα και το έθαψαν κοντά στη Χαλκηδόνα.

Το 410 μ.Χ., επί αυτοκράτορα Θεοδοσίου του Μικρού, ο μοναχός και ιερέας Ευτύχιος υποστήριζε ότι ο Ιησούς Χριστός έχει μόνο τη φύση και την ενέργεια της θεότητας. Παρά το ότι καθαιρέθηκε από τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Άγιο Φλαβιανό, συνέχισε να ταράσσει την εκκλησία.

Όταν ανέλαβε την εξουσία ο Μαρκιανός, διέταξε και συγκλήθηκε η Αγία Δ΄ Οικουμενική Σύνοδος στην Χαλκηδόνα το 451 μ.Χ. από εξακόσιους τριάντα πατέρες, για να εξετάσει το θέμα. Οι πατέρες καταδίκασαν την πλάνη, αλλά οι αιρετικοί δεν πείθονταν. Συμφώνησαν η κάθε πλευρά να γράψει σε έναν τόμο τις θέσεις της. Άνοιξαν τη λειψανοθήκη της Αγίας Ευφημίας και άφησαν τα δυο βιβλία στο στήθος της. Μετά από ένα χρονικό διάστημα άνοιξαν τη λειψανοθήκη και βρήκαν τον τόμο των Ορθοδόξων να τον κρατά στα χέρια της, ενώ ο τόμος των αιρετικών ήταν στα πόδια της. Ήταν ολοφάνερο, οι Ορθόδοξοι είχαν δίκαιο. Οι αιρετικοί λυπημένοι είδαν ότι είχαν άδικο. Με το θαύμα της Αγίας επικυρώθηκε η αληθινή πίστη περί του Κυρίου μας Ιησού Χριστού: «δύο τέλειες φύσεις, ανθρώπινη και θεϊκή, ενωμένες σε μία υπόσταση ατρέπτως, ασυγχύτως, αδιαιρέτως, αχωρίστως». Δεν υπήρξε καμία απορρόφηση ή προσχώρηση ή σύγχυση ή διαίρεση ή τροπή των δύο φύσεων, αλλά παρέμειναν και οι δύο ακέραιες, διατηρώντας η κάθε μία τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της γνωρίσματα. Οι δύο φύσεις δηλ. αλληλοπεριχωρήθηκαν. Επομένως, το ορθό είναι ότι ο Χριστός είχε δύο τέλειες φύσεις, την θεία και την ανθρώπινη, και όχι μόνο μία, την θεία. Το θαύμα αυτό εορτάζει η Αγία μας Εκκλησία στις 11 Ιουλίου.

Το 1987 ο Άγιος Παΐσιος δέχτηκε στο κελί του, στην Παναγούδα, την επίσκεψη της Αγίας Ευφημίας. Η Αγία του εξιστόρησε τη ζωή και τα μαρτύριά της. Σε ερώτηση του Αγίου πώς τα άντεξε, απάντησε: «Αν ήξερα τι δόξα έχουν οι Άγιοι, θα έκανα ό,τι μπορούσα για να περάσω πιο μεγάλα μαρτύρια!» του απάντησε.

 

Απολυτίκιο

 

Λίαν εὔφρανας τοὺς Ὀρθοδόξους καὶ κατήσχυνας τοὺς κακοδόξους, Εὐφημία, Χριστοῦ καλλιπάρθενε. Τῆς γὰρ Τετάρτης Συνόδου ἐκύρωσας, ἃ οἱ Πατέρες καλῶς ἐδογμάτισαν. Μάρτυς ἔνδοξε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.

Μυργιώτης Παναγιώτης

Μαθηματικός

__________

*Ο Παναγιώτης Μυργιώτης είναι συνταξιούχος καθηγητής με καταγωγή από την Καρδίτσα. Από το 1980 διαμένει στην Κατερίνη. Τα γραπτά του διαπνέονται από βαθιά πίστη προς το Θεό.

ΜΥΡΓΙΩΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ_ΥΨΩΣΗ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ

             

Μυργιώτης Παναγιώτης

 Ύψωση του Τιμίου Σταυρού  Μεγάλη Δεσποτική Εορτή

 

Τις πρώτες ημέρες του νέου εκκλησιαστικού έτους και σαράντα ημέρες από την επί του όρους μεταμόρφωση του Κυρίου μας, η εκκλησία μας τοποθέτησε μια άλλη Δεσποτική εορτή. Στις 14 Σεπτεμβρίου εορτάζει την παγκόσμιο ύψωση του Τιμίου Σταυρού. Του Σταυρού, πάνω στον οποίο σταυρώθηκε ο Χριστός και έχυσε το πάναγνο αίμα Του για τη δική μας σωτηρία.

Ο Σταυρός αποτελεί για τους χριστιανούς ιερό σύμβολο. Με τον Σταυρό ο Χριστός ξεγέλασε, νίκησε και ντρόπιασε το διάβολο, ο οποίος νόμισε ότι νίκησε, θανάτωσε κι εξαφάνισε τον Χριστό. Γι’ αυτό και δεν αντέχει να βλέπει αυτό το ιερό σύμβολο· φεύγει μακριά. Από νωρίς οι πρώτοι χριστιανοί στις κατακόμβες ζωγράφιζαν και το σύμβολο του σταυρού. Ο Σταυρός για τους χριστιανούς αποτελεί κορυφαίο σύμβολο θυσίας και αγιασμού. Ο Σταυρός και η Ανάσταση λειτουργούν ως δύο βασικοί άξονες, πάνω στους οποίους κινείται η ζωή των πιστών χριστιανών. Η Ανάσταση ακολουθεί και προϋποθέτει τον Σταυρό. Ο Σταυρός προμηνύει την Ανάσταση. Χωρίς Σταυρό δεν γίνεται Ανάσταση.

Ο μέγας απόστολος των Εθνών Παύλος, ο κατεξοχήν θεολόγος του Σταυρού, τονίζει συχνά στις θεόπνευστες επιστολές του ότι ο Σταυρός του Χριστού είναι γι’ αυτόν και για την Εκκλησία καύχηση. «Εμοί δε μη γένοιτο καυχάσθαι ει μη εν τω σταυρώ του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού», διότι «ο λόγος γαρ ο του σταυρού τοις μεν απολλυμένοις μωρία εστί, τοις δε σωζομένοις ημίν δύναμις Θεού εστι», επειδή ο Ιησούς Χριστός «εγενήθη εν σοφία από Θεού, δικαιοσύνη τε και αγιασμός και απολύτρωσις» ως ο «Εσταυρωμένος».

Προτυπώσεις του Τιμίου Σταυρού έχουμε και στην Παλαιά και στην Καινή Διαθήκη. Αναφέρουμε μεταξύ των άλλων. Η λωρίδα ξηράς που δημιουργήθηκε στην Ερυθρά Θάλασσα και πέρασαν οι διωκόμενοι από τους Αιγύπτιους Ισραηλίτες σχηματίστηκε όταν ο Μωυσής με το ραβδί του κτύπησε τα ύδατα και σχηματίστηκε το σημείο του σταυρού. Στον πόλεμο των Ισραηλιτών με τους Αμαλικίτες, όταν το σώμα του Μωυσή και τα τεντωμένα χέρια του σχημάτιζαν το σημείο του σταυρού, νικούσαν οι Ισραηλίτες, ενώ, όταν από την κούραση ο Μωυσής κατέβαζε τα χέρια, νικούσαν οι εχθροί των.

Το 312 μ.Χ. ο Μέγας Κωνσταντίνος με τον στρατό του βαδίζει εναντίον του συναυτοκράτορά του Μαξέντιου και βρίσκεται λίγο έξω από την Ρώμη. Εκεί, ενώ είναι μέρα μεσημέρι, βλέπει στον ουρανό το σημείο του Σταυρού σχηματισμένο με αστέρια και συγχρόνως βλέπει και την επιγραφή "ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ" πάλι με αστέρια. Το θεωρεί θεϊκό σημάδι· το φανερώνει στους στρατιώτες του, οι οποίοι εμψυχώνονται, πολεμούν με περισσό θάρρος και νικούν τον Μαξέντιο. Ο Μ. Κωνσταντίνος γίνεται μονοκράτωρ των Ρωμαίων, βαπτίζεται χριστιανός, ανακηρύσσει τον χριστιανισμό επίσημη θρησκεία και σταματά τις διώξεις των χριστιανών.

Η ευσεβής μητέρα του η αγία Ελένη αναχώρησε το 326 μ.Χ. για να προσκυνήσει στους Αγίους Τόπους, έχοντας μαζί της και γενναία επιχορήγηση από τον Κωνσταντίνο. Πρώτη ενέργεια ήταν να βρει τον Τίμιο Σταυρό, ο οποίος είχε ριφθεί σε παρακείμενη χαράδρα και είχε σκεπαστεί με χώματα. Για να μη βεβηλωθεί ο τίμιος Σταυρός από τους ειδωλολάτρες, οι χριστιανοί τον είχαν κατά κάποιο τρόπο κρύψει. Ο αυτοκράτορας Αδριανός το 135 μ.Χ. είχε κτίσει στον Πανάγιο Τάφο ναό της Αφροδίτης, για να μην μπορούν οι πιστοί χριστιανοί να πηγαίνουν και να προσκυνούν. Ο ειδωλολατρικός ναός γκρεμίζεται.

Μετά από επίπονες και επίμονες έρευνες, βρέθηκαν τρεις σταυροί, του Κυρίου και των δύο ληστών. Οδηγηθήκανε στην εύρεση των σταυρών από το εξής σημείο: Εκεί επάνω είχε φυτρώσει ένα λουλούδι που εξέπεμπε μία πολύ ωραία μυρωδιά, ένα θαυμάσιο άρωμα. Το λουλούδι αυτό είναι ο γνωστός σε όλους μας βασιλικός, που ονομάστηκε έτσι γιατί φύτρωσε πάνω στο χώμα που έκρυβε το Σταυρό, πάνω στον οποίο σταυρώθηκε ο βασιλιάς των πάντων. Με εξίσου θαυμαστό τρόπο διαπιστώσανε ποιος ήταν ο σταυρός του Κυρίου. Ακουμπήσανε τους σταυρούς στο σώμα νεκρής ευσεβέστατης γυναικός. Η νεκρή αναστήθηκε, όταν ήλθε σε επαφή με τον Σταυρό του Κυρίου.

Η Αγία Ελένη με συγκίνηση και σεβασμό παραδίδει τον Σταυρό του Κυρίου στον πατριάρχη Μακάριο. Ξεκινά η πομπή προς τον Γολγοθά με τον αυτοκράτορα να κρατά τον Τίμιο Σταυρό. Κατά την πορεία προς τον Γολγοθά ο αυτοκράτορας αισθάνεται ότι δεν μπορεί να βαδίσει, τον εμποδίζει δύναμη αόρατη. Ο αυτοκράτορας κρατά τον Τίμιο Σταυρό. Ο πατριάρχης δίνει τη λύση. Ο αυτοκράτορας να προχωρήσει ανυπόδητος και χωρίς το βασιλικό στέμμα. Έτσι έγινε και η πορεία-πομπή συνεχίστηκε. Ο αυτοκράτορας έπρεπε με ταπείνωση και συντριβή να κρατά τον Τίμιο Σταυρό. Ο πατριάρχης Μακάριος, την 14η Σεπτεμβρίου 335 μ.Χ. ύψωσε τον Τίμιο Σταυρό του Κυρίου στο ναό της Αναστάσεως. Οι πιστοί προσκυνούσαν, κάνοντας το σταυρό τους κι έλεγαν «Κύριε, ελέησον».

Αυτή την ύψωση στις 14 Σεπτεμβρίου τιμά κάθε χρόνο η Εκκλησία μας. Η ημέρα αυτή είναι πανηγυρική και συγχρόνως αναφέρεται στη Σταύρωση και στο θάνατο του Κυρίου, που ουσιαστικά υπήρξε η πρώτη Ύψωση του Τιμίου Σταυρού με σταυρωμένο τον Ίδιο. Για το λόγο αυτό, η μέρα αυτή τιμάται με αυστηρή νηστεία και στη θεία λειτουργία διαβάζεται η ίδια ευαγγελική περικοπή που διαβάζεται τη Μ. Παρασκευή. Οι πιστοί την ημέρα αυτή λαμβάνουν από τον ιερέα κλωνάρια βασιλικού ως ανάμνηση της ευρέσεως του Τιμίου Ξύλου και τα φυλάσσουν στο εικονοστάσι του σπιτιού τους.

Διά του Σταυρού ο διάβολος κατατροπώνεται, η αμαρτία λύεται, ο Άδης σκυλεύεται, ο Χριστός ανίσταται, ο θάνατος καταργείται και η ανθρώπινη φύση διά του προσώπου του Ιησού κάθεται πλέον εκ δεξιών του Πατρός. Μπορούμε πλέον να λέμε ότι πάσα ευλογία μέσω του Σταυρού προήλθε και προέρχεται στην κτίση.

Επομένως ο Σταυρός είναι η φανέρωσις του Χριστού μέσα στον κόσμο, για τούτο η Εκκλησία πανηγυρικά ψάλλει: «ιδού γαρ ήλθε διά του Σταυρού χαρά εν όλω τω κόσμω».

Στους χαιρετισμούς του Τιμίου Σταυρού διαβάζουμε:

Χαίρε το των Αγγέλων γαληνόμορφον θαύμα.

Χαίρε το των δαιμόνων πολυστένακτον τραύμα.

Χαίρε του Αδάμ και της Εύας ανάκλησις.

Χαίρε των αρχόντων του άδου η νέκρωσις.

Μεγάλη η δύναμη του Σταυρού· ο δαίμονας τον βλέπει και φρίττει. Είχε πιστέψει ο δόλιος, βλέποντας τον Κύριο νεκρό επί του Σταυρού, ότι τον νίκησε. Όμως, η Ανάσταση του Κυρίου μας τον θανάτωσε.

Είναι πολύ σημαντικό πάντα να φοράμε έναν Σταυρό. Δεν είναι υποχρεωτικό να είναι χρυσός, αρκεί και ένας από φθηνό υλικό. Η αξία του έγκειται στο σημείο του Σταυρού, όχι στο υλικό από το οποίο είναι κατασκευασμένος.

Να έχουμε πάντα στη ζωή μας τη Χάρη του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού και να πορευόμαστε πάντοτε με σταυροαναστάσιμο ήθος!

 

Ἀπολυτίκιον

Ἦχος α’

 

Σῶσον, Κύριε, τὸν λαόν Σου καὶ εὐλόγησον τὴν κληρονομίαν Σου, νίκας τοῖς βασιλεῦσι (σημ. τοῖς εὐσεβέσι) κατὰ βαρβάρων δωρούμενος καὶ τὸ σὸν φυλάττων, διὰ τοῦ Σταυροῦ Σου, πολίτευμα.

 

Κοντάκιον

Ἦχος δ’. Αὐτόμελον.

 

Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ ἑκουσίως, τῇ ἐπωνύμῳ σου καινὴ πολιτεία, τοὺς οἰκτιρμούς σου δώρησαι, Χριστὲ ὁ Θεός, Εὔφρανον ἐν τῇ δυνάμει σου, τοὺς πιστοὺς Βασιλεῖς ἡμῶν, νίκας χορηγῶν αὐτοῖς, κατὰ τῶν πολεμίων, τὴν συμμαχίαν ἔχοιεν τὴν σήν, ὅπλον εἰρήνης, ἀήττητον τρόπαιον.

Μυργιώτης Παναγιώτης

Μαθηματικός 

ΜΥΡΓΙΩΤΗΣ ΠΑΝ._ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΚΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

 

Εκπαίδευση και Ορθοδοξία

 

Από τον μαθηματικό κ. Μυργιώτη Παναγιώτη ― δεν γνωρίζουμε σε ποιο σχολείο διδάσκει και πώς εντόπισε την ιστοσελίδα μας ― λάβαμε και δημοσιεύουμε το παρακάτω κείμενο. Κάτω από τις σκέψεις, τον προβληματισμό και τις προτάσεις του για καλύτερη εκπαίδευση διακρίνουμε τον εκπαιδευτικό που νοιάζεται και εκφράζει ενεργά το ενδιαφέρον του για τα παιδιά…  

 

Την πρώτη Σεπτεμβρίου έχουμε δύο "πρωτοχρονιές": την έναρξη της σχολικής χρονιάς και του εκκλησιαστικού έτους. Η κοινή ημερομηνία πρέπει κάτι να λέει και πολλά να συμβολίζει. Για τον ορθόδοξο ελληνικό λαό Παιδεία και Ορθοδοξία συμβαδίζουν. Το ένα και το άλλο αποτελούν τις δύο όψεις του ιδίου νομίσματος.

Πάντα η έναρξη συνοδεύεται από αισιοδοξία. Καλλιεργούνται ελπίδες για ένα καλύτερο αύριο. Προφανώς δεν είναι κακό αυτό, αλλά δεν φθάνει η αισιοδοξία και οι ευχές για καλή χρονιά. Απαιτείται προσπάθεια και αγώνας. Συνεργασία μεταξύ των εμπλεκόμενων φορέων με αμοιβαία εμπιστοσύνη και ο καθένας με τον ρόλο του. Ο καθένας να αποδίδει το μέγιστο των δυνατοτήτων του με πραγματικό ενδιαφέρον για τον μαθητή. Η έναρξη των μαθημάτων να βρίσκει τα σχολεία χωρίς ελλείψεις σε εκπαιδευτικό προσωπικό. Η επομένη ημέρα του αγιασμού να είναι ημέρα πλήρους προγράμματος, το οποίο θα έχει καταρτιστεί με γνώμονα το συμφέρον του παιδιού και μόνο. Η κοινή, στο μέτρο του δυνατού, γραμμή στην αντιμετώπιση των μαθητικών παρεκτροπών βοηθάει στην ομαλή λειτουργία της σχολικής μονάδας. Η εκπαίδευση είναι "ομαδικό αγώνισμα" και όχι ατομικό. Ο ένας να κτίζει πάνω στην προσπάθεια του άλλου, να μη γκρεμίζει ο ένας αυτό που δημιούργησαν οι άλλοι.

Οι εποχές αλλάζουν, τα ενδιαφέροντα της κοινωνίας δεν μένουν ίδια. Τα παιδιά δέχονται πολλαπλά ερεθίσματα και παραστάσεις. Βομβαρδίζονται (και όλοι μας) είκοσι τέσσερις ώρες στο εικοσιτετράωρο με γνώσεις άχρηστες, για να μη γράψω επιβλαβείς. Προβάλλονται μοντέλα εύκολης ζωής μέσα στη χλιδή και στον πλούτο χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια. Τα γράμματα, η μόρφωση και η προσπάθεια απαξιώνονται, θεωρούνται τροχοπέδη στην ανέλιξη. Οι προαιώνιες αρχές και οι πατροπαράδοτες αξίες που πρέπει να κοσμούν κάθε άνθρωπο, και ιδιαιτέρως τον νέο, χλευάζονται και πυροβολούνται. Η πίστη στο Θεό, ο σεβασμός στα ιερά και στα όσια της φυλής και του Γένους θεωρούνται περασμένων εποχών.

Για να αισθάνονται απαλλαγμένα από τον "μεσαίωνα" του χρηστού ήθους και του (αυτο)σεβασμού, μένουνε προσκολλημένα μπροστά σε μια οθόνη. Το τετράδιο ή το στυλό μπορεί να τα ξεχάσουνε στο σπίτι‧ το κινητό αποκλείεται, αδιαφορώντας για το γεγονός ότι απαγορεύεται να το έχουν στο σχολείο. Είναι κακός ο εκπαιδευτικός που θα πράξει το καθήκον του, όταν δει μαθητή με κινητό, και είναι άξιος επαίνου ο εκπαιδευτικός που θα αδιαφορήσει ως προς την αποστολή του.

Τα φαινόμενα βίας εύκολα περνούν και στη σχολική αυλή και αίθουσα. Τα παιδιά διδάσκονται περισσότερο από το παράδειγμα που βιώνουν παρά από τη θεωρία. Αυτά που βιώνουν είναι εύκολα. Δεν τους χαλάμε κανένα χατίρι. Δεν λέμε όχι στα αιτήματά τους για να μην τα απογοητεύσουμε κι όλοι μας μιλάμε για δικαιώματα των παιδιών και κανένας μας για υποχρεώσεις.

Εικόνες του Θεού είναι οι μαθητές μας. Έχουν δικαιώματα, αλλά και υποχρεώσεις. Αλλά δημιουργούμε παιδιά εγωιστικά, με υπερηφάνεια κούφια. Εισπράττουν κάθε μέρα εικόνες βίας, ασέβειας και ύβρεως της ανθρώπινης υποστάσεως. Εύκολα γίνονται επιθετικά, βίαια και παραβατικά.

Υπάρχουν τα τελευταία χρόνια κοινωνικοί λειτουργοί και ψυχολόγοι στα σχολεία. Εκεί οδηγηθήκαμε. Δεν επαρκούν. Χρειάζονται βοήθεια. Δεν εννοώ να διοριστούν κι άλλοι. Εννοώ να ακουστεί η φωνή του Χριστού μέσα στα σχολεία. Η φωνή του Θεολόγου στη Δευτεροβάθμια με τις λίγες ώρες μάθημα τι να πρωτοδιδάξει; Στην Πρωτοβάθμια που δεν υπάρχει θεολόγος τι γίνεται; Ο δάσκαλος προσπαθεί και κάνει ό,τι μπορεί.

Χρειάζεται λοιπόν σε ολόκληρο το φάσμα της υποχρεωτικής εκπαίδευσης να υπάρχει στα σχολεία ο κατάλληλος άνθρωπος, να επιλαμβάνεται παράλληλα με τον παιδαγωγό και τον ψυχολόγο περιπτώσεων μαθητών και οικογενειών με πρόβλημα. Πολλά από τα προβλήματα που εμφανίζονται στα σχολεία και στην κοινωνία γενικότερα έχουν πνευματικό υπόβαθρο και αίτια καθαρά πνευματικά-διδακτικά. Κατάλληλοι για μια τέτοια διακονία ειδικά εκπαιδευμένοι κληρικοί ή θεολόγοι, που θα επιλέγονται με κριτήρια αυστηρά και πολύπλευρα (πνευματικά, παιδαγωγικά κ.λπ.) και μετά από σχετική επιμόρφωση.

Θα υπάρχουν οι δικλείδες, προφανώς, που θα εξασφαλίζουν την άρτια συνεργασία με τον σχολικό ψυχολόγο και πρωτίστως την ελευθερία των μαθητών. Πολλά προβλήματα θα λύνονται κάθε μέρα και μάλιστα σε ορατό ορίζοντα κάποια θα μηδενιστούν. Κατανοούμε ότι η παραπάνω πρόταση χρήζει επεξεργασίας και οργάνωσης ως προς τις λεπτομέρειές της. Επίσης, είναι για πολλούς λόγους τολμηρή, στις ημέρες μας, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είναι ρεαλιστική, με γνώμονα το καλό των παιδιών μας.

Πολλές δεκαετίες περάσανε χωρίς η εκπαίδευση και οι εκπαιδευτικοί να αξιολογούνται από επίσημο φορέα, για να φαίνονται οι αδυναμίες ή οι αστοχίες όλων των παραγόντων και παραμέτρων, να καταγράφονται και να διορθώνονται. Για να ανεβαίνει το επίπεδο της παρεχόμενης εκπαίδευσης. Η καθημερινή πρακτική μας δείχνει τι δεν πάει καλά και κάτι πρέπει να αλλάξει. Εκπαιδεύεται η νεότητα, το μέλλον του λαού και του Γένους. Οι προκλήσεις κάθε μέρα μεγαλώνουν και απαιτούν υπεύθυνους και μορφωμένους, όχι απλά εγγράμματους πολίτες.

Αυτούς ποια σχολεία θα τους δώσουν εφόδια; Τα σχολεία χωρίς Χριστό; Αν είναι δυνατόν. Η Ελλάδα και η Ορθοδοξία είναι έννοιες στενά συνδεδεμένες και έτσι θα παραμείνουν. Η εκπαίδευση και οι εκπαιδευτικοί καλούμαστε από την ιστορία να αναλάβουμε ρόλο πρωτοπόρο και με οδηγό τον Χριστό να φέρουμε την πατρίδα μας Ελλάδα στην πρωτοπορία του κόσμου.

Καλή Χρονιά.

Μυργιώτης Παναγιώτης

Μαθηματικός