Δευτέρα, 7 Σεπτεμβρίου 2020

ΙΟΡΔΑΝΗΣ ΤΑΚΗΣ_Αλησμόνητη Μητέρα μου, για Σένα

 

 «Αλησμόνητη Μητέρα μου, για Σένα»

του  Τάκη Χαραλ. Ιορδάνη (Ph.D.), Προέδρου του Συνδέσμου Προβληματισμού & Παρέμβασης για την Ανάπτυξη της Λέσβου «ΠΙΤΤΑΚΟΣ Ο ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΣ», τ. Διευθύνοντος Συμβούλου της Ελληνικής Βιομηχανίας Όπλων, τ. Πρόεδρου του Πανελληνίου Συλλ. Μεταλλειολόγων Μηχανικών

Αιολίας Λόγος / ΕΜΠΡΟΣ / 8-8-2020  


Αυτές τις μέρες συμπληρώνονται 26 χρόνια αφότου έφυγε απ’ τη ζωή η αλησμόνητη μητέρα μου. Ας μου συγχωρεθεί απ’ τους αναγνώστες μου το παρόν, παρακαλώντας τους να το εκλάβουν ως ελάχιστο δείγμα έκφρασης ευγνωμοσύνης προς τον άνθρωπο που με έφερε στη ζωή και με ανάθρεψε. Περισσότερο δε, ως το ετήσιο μνημόσυνό της.

 

Η Ελπινίκη, κόρη του Γεωργίου Μουτάφη απ’ το Σκαλοχώρι και της Θεοκτίστης Ψωμά απ’ την Άντισσα, ήταν η αξέχαστη μητέρα μου. Η ξεχωριστή αυτή γυναίκα, που με καθοδήγησε στο να είμαι άνθρωπος, κατά τη Σωκράτειο θεώρηση του δικαίου, της σωφροσύνης και της ευσέβειας. Το «ως χαρίεν εστ’ άνθρωπος, όταν άνθρωπος ή», αν και του δημοτικού, ήταν το απαύγασμα των προς εμέ διδαχών και καθοδηγήσεών της, μέχρι που έφυγα για τα γράμματα στη Μυτιλήνη στα 15 μου χρόνια. Ήταν άνθρωπος υπερήφανος, ασυμβίβαστος, διεκδικητικός και εν τέλει προσωπικότητα ισχυρή και επαναστατική.

 

Γεννήθηκε προ ενός περίπου αιώνα, τότε που στο χωριό επικρατούσαν ακόμα συνήθειες της Ανατολής. Από τους γονείς της λογοδόθηκε, μόλις γεννήθηκε, με γόνο οικογένειας καλοστεκούμενης για τα δεδομένα του χωριού. Της Ελπινίκης, για τα δικά της κριτήρια, ο «γαμπρός» δεν της ταίριαζε. Έτσι, ενώ οι γονείς της και τα εκ μητρός μπαρμπάδια της ετοιμάζονταν να πάνε να δώσουν τον επίσημο λόγο του αρραβώνα της κόρης και ανεψιάς τους, εκείνη πήγε και αρραβωνιάστηκε το Χαράλαμπο, τον πατέρα μου. Η απόφαση και ενέργεια αυτή της Ελπινίκης υπήρξε για όλο το σόι άκρως επαναστατική, κατακριτέα και απορριπτέα. Για να δειχθεί η σχετική δυσαρέσκεια του σογιού, αρκεί να αναφερθεί ότι κανένα απ’ τα τρία μπαρμπάδια της δεν παραβρέθηκε στο γάμο της.

 

Η οξύνους όμως Ελπινίκη είχε σταθμίσει καλά το Χαράλαμπο, αφού, όντας με την αδερφή του κολλητές φίλες, στη συναναστροφή τους μπόρεσε να εκτιμήσει αυτόν, ως έντιμο, ειλικρινή, σταθερού χαρακτήρα, δουλευταρά, και «κουβαλητή» άντρα αλλά και πατριώτη. Προσόντα ανδρός εξαιρετικά, μάλιστα τότε στην περίοδο της Γερμανοκατοχής.


Ο έρωτας Ελπινίκης και Χαράλαμπου υπήρξε ευτυχές συνταίριασμα, αφού τούτοι αποτέλεσαν αρμονικό ζεύγος, τόσο στο συναισθηματικό, τον ανθρώπινο, όσο και στο συντροφικό τομέα. Την ευτυχία τους ολοκλήρωσε η γέννηση των δυο τους υιών. Εμένα και του μικρότερου τους, του Γιώργου. Εκεί όμως, μπήκε η μεγάλη «μαχαιριά» στην ευτυχία τους, γιατί ο Γιώργος γεννήθηκε στερούμενος ακοής. Το γεγονός της αναπηρίας του μικρού της γιου η Ελπινίκη ουδέποτε αποδέχτηκε. Σε αγαστή σύμπνοια με το Χαράλαμπο, αυτό που προσπάθησαν ήταν να τον πάνε στη Δημόσια Σχολή Κωφαλάλων στην Αθήνα, για να μάθει γράμματα. Εποχές δύσκολες, λίγο μετά τον εμφύλιο, που επικρατούσε το κράτος της δεξιάς, η ισχύς του κομματάρχη και το κομματικό μέσο, που ο δημοκράτης πατέρας μου δεν διέθετε. Τούτο, έκανε, ο Γιώργος να πάει στην πρώτη τάξη, στα 11 του χρόνια αντί στα 6 του! Παρ’ όλα αυτά, έμαθε γράμματα και μετά, στη σχολή αποκαταστάσεως πολιτικών αναπήρων έγινε ένας καλός μαραγκός κι έτσι βιοπορίστηκε στην Άντισσα, όσο ζούσε.


Η αγωνία και ο αγώνας της μητέρας για τη φροντίδα του μικρού αδερφού μου δεν είχε το οποιοδήποτε αρνητικό σε ό,τι αφορά τη στοργή της, την αγάπη, ανατροφή και καθοδήγησή της προς εμένα. Η λαχτάρα της για τα γράμματα, που τόσο αγαπούσε και που ατυχώς εκείνη στερήθηκε αφού δεν αξιώθηκε να πάει στο Γυμνάσιο, εκ των δύσκολων οικονομικών της πατρικής της οικογένειας, έκαναν να μου περνά σε κάθε ευκαιρία το αξέχαστο «Τάκη, γράμματα!». Αυτό, σε θαυμαστή συμφωνία και με την επιθυμία του πατέρα μου, έκανε να εμφυτευθεί στο παιδικό μυαλό μου, χωρίς να αφήνει περιθώριο για οποιαδήποτε άλλη σκέψη.


Τα χρόνια εκείνα ασφαλώς, ο γιος ενός αγρότη δεν μπορούσε ποτέ να είναι πρώτος στην τάξη, όταν υπήρχαν γιοι παραγόντων της πιάτσας του χωριού που είχαν στενές επαφές με τους δασκάλους και τα σχετικά χατίρια. Τούτο το άδικο η Ελπινίκη δεν το δεχόταν. Σε παράπονό της προς συγγενή της δάσκαλο για την προς τον γιο της αυτή αδικία, πήρε την απάντηση:
 «Ελπινίκη, τα χατίρια είναι ως το γεφύρι του Βούλγαρη ποταμού»
. Θυμούμαι να λέει και να ξαναλέει αυτό, γριά πια και δικαιωμένη εκ των πραγμάτων, όταν είχα ολοκληρώσει τις σπουδές μου (εδώ και στο εξωτερικό), είχα αρχίσει την επιτυχή καριέρα μου αλλά και την κοινωνική καταξίωσή μου.

 

Αν και κόρη αστικής οικογένειας του χωριού, στάθηκε δίπλα στο Χαράλαμπο με αξιοπρέπεια, πίστη, εξαιρετική εργατικότητα και ιδιαίτερη μεταξύ τους συνεννόηση. Η από κοινού δράση, ο μεγάλος τους μόχθος και η πολλή εργασία είχαν το αποτέλεσμα να υπερδιπλασιάσουν τα περιουσία τους (προικώα, πατρική). Τούτο, μεσούσης της μαζικής τότε μετανάστευσης (Αυστραλία, Καναδά κ.λπ.), ώστε πολλοί έλεγαν «οι Γιορντάνηδες (οι γονείς μου) βρήκαν τον Καναδά στα Λάψαρνα». Έτσι, πέραν του ότι βοήθησαν για χρόνια εμάς τα παιδιά τους στο δρόμο του, το καθένα, έζησαν κι εκείνοι μια σχετικά άνετη οικονομικά ζωή. Αυτή την περιουσία, που κατά τα τότε δεδομένα μπορούσε να ζήσει δύο ή και τρεις ακόμα οικογένειες, την οποία μας άφησαν οι αγαπημένοι γονείς μας, για μένα δεν θα είχε καμιά αξία, ακόμη κι αν ήταν εκατονταπλάσια, αν δεν μου παρείχαν ό,τι χρειάστηκε, για να σπουδάσω και να αποκτήσω τη δυνατότητα και ικανότητα να μιλώ και να γράφω.

 

Ασφαλώς είναι ανθρώπινο ο καθένας να θυμάται και να τιμά τη μητέρα του. Φυσικά κι εγώ θυμούμαι πάντα τη γλυκιά, όμορφη μορφή, ως και τον πλούσιο ψυχικό κόσμο της δικής μου αλησμόνητης μητέρας. Έτσι σήμερα, γέρων πια, κλίνω εδώ με ευλάβεια το γόνυ και της αποδίδω τα πρέποντα, με πλέρια αγάπη, σεβασμό και τιμή.

Τάκης Χαραλ. Ιορδάνης

Κυριακή, 21 Ιουνίου 2020

ΙΟΡΔΑΝΗΣ ΤΑΚΗΣ - ΠΙΣΩ ΣΤΑ ΧΩΜΑΤΑ ΜΑΣ, ΠΙΣΩ ΣΤΗ ΓΗ ΜΑΣ


Μετά την ήττα της παγκοσμιοποίησης από τον "γίγαντα" κορονοϊό, θεωρώ ότι είναι ο καιρός να στραφεί ο άνθρωπος στον πρωτογενή τομέα, για να αποφευχθεί ο λιμός που τώρα είναι καλπάζων εξαιτίας της πανδημίας του κορονοϊού και που ταλανίζει εδώ κι ένα εξάμηνο την ανθρωπότητα. Τα Η.Ε. υπολογίζουν ότι εκ του λιμού αυτού 250.000.000 άνθρωποι, δυστυχώς, θα εγκαταλείψουν τον μάταιο αυτό κόσμο. Στη λογική αυτή, θεωρώ ότι και μας τους Λέσβιους μόνο η γη μας θα μπορούσε να μας στηρίξει. Στη λογική αυτή είναι το στη στήλη μου "Αιολίας λόγος" άρθρο μου, "Πίσω στα χώματά μας πίσω στη γη μας", που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ Μυτιλήνης την 30ή Μαΐου τ.ε., το οποίο επισυνάπτω.
Γεια σας, Τάκης

Πίσω στα χώματά μας, πίσω στη γη μας

     
Τάκης Ιορδάνης / Κατηγορία Αιολίας Λόγος/30-6-2020
        
     Η παγκόσμια οικονομία υπέστη κλονισμό, πολλών τρισεκατομμυρίων ευρώ, ως εκτιμάται, εξαιτίας της πανδημίας του κορονοϊού και της εξ αυτού καραντίνας απανταχού της Γης.
     Δεν έχουν αποτιμηθεί στην πράξη οι συνέπειες αυτού του ολέθρου, αφού το φαινόμενο ευρίσκεται ακόμη σε εξέλιξη (ΗΠΑ, Βραζιλία, Αργεντινή, κ.α.). Συνέπειες κατακλυσμιαίες, συνέπειες πρωτόφαντες. Τέτοιες, που λέγεται ότι η κοινωνία της υφηλίου η μ.Κ.* καμιά σχέση δεν θα έχει με αυτή, την πριν.
     Προ 30-40 χρόνια, η άρχουσα τάξη του πλανήτη επέβαλε τη φενάκη, την ονομασθείσα παγκοσμιοποίηση. Επιβολή με θεμέλια πανίσχυρα, που προοδευτικά άρχισε να καταδυναστεύει όλους τους λαούς, και κυρίως τους μικρούς και οικονομικά αδύναμους. Ο πρόσφατα εμφανισθείς μικροσκοπικός γίγαντας, ο κορονοϊός, την αμφισβήτησε στην πράξη, επιφέροντάς της πλήγμα και μάλιστα βαθύ.
     Το άμεσο αποτέλεσμα είναι ότι η εκ του κορονοϊού πανδημία τείνει τώρα να μετατραπεί σε «πανδημία πείνας». Τα Ηνωμένα Έθνη προειδοποιούν ότι ο κόσμος βρίσκεται στα πρόθυρα πείνας «βιβλικών διαστάσεων». Διακόσια πενήντα εκατομμύρια άνθρωποι κινδυνεύουν με λιμοκτονία!
     Τούτο, αφού η κάθε είδους παραγωγική διαδικασία, όπου γης, κρατούσης της καραντίνας, σταμάτησε και έτσι η παραγωγή αγαθών μηδενίστηκε.
     Πάντως αυτό που υπήρξε ξεκάθαρο ήταν ότι, ενώ η όποιας μορφής παραγωγή και δραστηριότητα (βιομηχανική, εμπορική, μεταφορές, ναυτιλιακή, αεροπορική, υπηρεσίες, τουρισμός κ.λπ.) έπαθε καθίζηση από την «επίθεση» του κορονοϊού, η μόνη παραγωγή και δραστηριότητα που αντιστάθηκε και δεν υπέκυψε ήταν αυτή του πρωτογενούς γεωργικού τομέα.
     Για τη χώρα μας τούτο υπήρξε κεφαλαιώδους σημασίας, αφού, πλέον του ότι τα προϊόντα του στήριξαν κατά πώς έπρεπε το λαό μας (εσωτερική κατανάλωση), παράλληλα αυξήθηκαν και οι εξαγωγές τους, συμβάλλοντας έτσι στο να μείνει η ύφεση για το 2020 μικρότερη του 10%.
     Αναρωτιέμαι μήπως η πανανθρώπινη αυτή τραγωδία, η του κορονοϊού, αποτελεί σημείο καμπής της επιστροφής και των Ελλήνων στη γη τους και στην πρωτογενή παραγωγή.
     Για τη χώρα μας είναι γνωστό ότι τον τελευταίο μισό αιώνα τη γη μας είτε την εκμεταλλευόμαστε πλημμελώς είτε έχει εγκαταλειφθεί τελείως.
     Αναφέρω κάποια άκρως χαρακτηριστικά παραδείγματα, που δείχνουν το προαναφερθέν. Ενώ ετησίως οι ανάγκες μας σε όσπρια είναι της τάξεως των ογδόντα χιλιάδων τόνων το χρόνο, παράγουμε μόνο οκτώ χιλιάδες! Κατά την εδώ καραντίνα, ένα πρόβλημα οξύ για τους ροδακινοπαραγωγούς της Μακεδονίας ήταν η έλλειψη εργατικών χεριών για την αραίωση των πολλών καρπών του κάθε κλαδιού, ώστε οι παραμένοντες δύο-τρεις να λάβουν το κανονικό εμπορεύσιμο μέγεθός και ποιότητα. Τα προηγούμενα χρόνια η ανάγκη αυτή ικανοποιούταν με εποχικούς εργάτες απ’ την Αλβανία. Η εφετινή ανάγκη, περί τις επτά χιλιάδες άτομα, λόγω του κλεισίματος των συνόρων, δεν εύρισκε λύση. Αν τελικά το πρόβλημα έμεινε άλυτο, η φετινή παραγωγή ροδάκινων προφανώς θα είναι προβληματική.
     Ένα άλλο γεγονός που μου τράβηξε την προσοχή πρόσφατα στα ΜΚΔ, ήταν η προβολή μιας ετικέτας συσκευασίας λαδιού στα αγγλικά, που έγραφε: «Προέλευση Ελληνική, Συσκευασία Ισπανική, Εταιρεία συσκευασίας Ιταλική». Η τιμή λαδιού μιας τέτοιας συσκευασίας στις ευρωπαϊκές αγορές είναι γύρω στα τριάντα ευρώ το λίτρο. Τούτο είναι ένα ιδιαίτερα ευαίσθητο θέμα και για το νησί μας, με παραγωγή περίπου 30.000 τόνων (περίπου το 10% της εθνικής παραγωγής), αφού κατά το μέγιστο αγοράζεται χύμα από τους Ιταλούς, με τιμή κάτω των τριών ευρώ το λίτρο.
     Τα παραδείγματα αυτά ασφαλώς καταδεικνύουν την αναγκαιότητα οι Έλληνες να γυρίσουμε πίσω στη γη μας και να αριστοποιήσουμε την παραγωγή της.
     Επικεντρώνοντας στο νησί μας, αυτό που θα πρέπει να τονίσουμε είναι ότι η γη μας, η ευλογημένη Αιολική γη, θα μπορούσε να ξαναδώσει στους κατοίκους της διέξοδο στα σημερινά αδιέξοδά τους, εφόσον θα αξιοποιούσαμε τα συγκριτικά της πλεονεκτήματα, μετατρέποντάς τα σε πλουτοπαραγωγικές πηγές.
     Η ηλιοφάνεια, το ξηρό κλίμα, η γεωμορφολογία, τα ακρογιάλια, οι θάλασσες, το απολιθωμένο δάσος, τα μοναστήρια και τα προσκυνήματα, η μουσική και ο λυρισμός, η μυθολογία και η ιστορία του, όλα αυτά, αξιοποιούμενα όπως πρέπει, μετατρέπονται σε μεγάλης δυναμικότητας πλουτοπαραγωγικές πηγές. Ας μη ξεχνούμε ότι στην κλασική και ρωμαϊκή αρχαιότητα η Λέσβος υπήρξε κοιτίδα πολιτισμού, τέχνης, ευημερίας και προόδου, εκ της αξιοποιήσεως του πλούτου της. Επί Τουρκοκρατίας, οι δυνάστες μας, αναγνωρίζοντας το φυσικό πλούτο της Λέσβου, την ονόμασαν χρυσό νησί (altin adasi) και κήπο της αυτοκρατορίας (osmanli bahcesi). Η αξιοποίηση δε του πλούτου αυτού δημιούργησε τη μεγάλη αστική τάξη, της οποίας τα υπέροχα αρχοντικά στην πρωτεύουσα και στα κεφαλοχώρια μας θαυμάζουμε μέχρι και σήμερα.
     Η αξιοποίηση των συγκριτικών πλεονεκτημάτων του νησιού μας σε τρόπο ώστε να μετατραπούν σε πηγές πλούτου και σήμερα, πρέπει να γίνει με ορθολογική εκμετάλλευση:
    α) των εδαφών μας, των ενεργειακών μας πηγών, των ιαματικών υδάτων, της θάλασσάς μας
     β) της πλούσιας Ιστορίας μας
     γ) του τουρισμού (ποιοτικού, μη μαζικού).
     Τούτα θα μπορούσαν να εξειδικεύσουν ειδικοί του κάθε τομέα, υπό την αιγίδα των θεσμικών φορέων του νησιού, ήτοι των δύο δήμων μας, της περιφερειακής ενότητας Λέσβου και φυσικά της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου.
     Η ανάπτυξη που έτσι θα προκύψει θα πρέπει αναμφίβολα να συμβαδίζει με την προστασία του περιβάλλοντος, σε τρόπο ώστε η πολυθρύλητη «πράσινη ανάπτυξη» να εύρει ουσία και περιεχόμενο στη Λέσβο.
     Μόνο με την απαιτούμενη πολυδιάστατη ανάπτυξη θα υπάρξει η δυνατότητα να εξαλειφθεί η χρόνια υποανάπτυξη και μιζέρια του νησιού μας και να αποκατασταθεί το οξύ δημογραφικό πρόβλημά του. Έτσι μόνο θα μπορέσει να γίνει τούτο πραγματικός προμαχώνας, φυλάσσοντας, ως του τάχθηκε, Θερμοπύλες.
   
Τάκης Ιορδάνης

* μετά Κορονοϊό

Πέμπτη, 28 Μαΐου 2020

ΙΟΡΔΑΝΗΣ ΤΑΚΗΣ - Η ζωώδης εκμετάλλευση των Λαψαρνιωτών απ’ τους Γερμανοχιτλερικούς στην Κατοχή

  

Τάκης Ιορδάνης

 

O συμπατριώτης μας Τάκης Ιορδάνης μάς έστειλε άρθρο του, με τίτλο "Η ζωώδης εκμετάλλευση των Λαψαρνιωτών απ’ τους Γερμανοχιτλερικούς στην Κατοχή", με σημαντικές πληροφορίες για τη νεότερη ιστορία της Λέσβου, δημοσιευμένο στις 16 Μαΐου 2020 στην εφημερίδα «ΕΜΠΡΟΣ» της Μυτιλήνης, στήλη "Αιολίας Λόγος": https://www.emprosnet.gr/apopseis/i-zoodis-ekmetallefsi-ton-lapsarnioton-ap-tous-germanoxitlerikoys-stin-katoxi.


Αιολίας Λόγος


Η ζωώδης εκμετάλλευση των Λαψαρνιωτών απ’ τους  Γερμανοχιτλερικούς στην Κατοχή

                 
     Η ιστορική μνήμη αποτελεί το λίπασμα της Ιστορίας, που συντελεί στην επιβίωση και μακροημέρευση των Λαών. Λαοί που δεν έχουν ιστορική μνήμη πέπρωται να αφανιστούν. Για μας τους Έλληνες, φαίνεται, ευτυχώς, ότι η ιστορική μνήμη αποτελεί σύμφυτη ιδιότητά μας και γι’ αυτό εξακολουθούμε να υπάρχουμε πάνω από τρεις χιλιετίες, όταν άλλοι μεγάλοι λαοί με εξαιρετικούς πολιτισμούς, όπως οι Σουμέριοι, οι Ασσύριοι, οι Φοίνικες, οι Βαβυλώνιοι, εξαφανίστηκαν από προσώπου Γης εδώ και αιώνες. Πίστη μου είναι ότι η ιστορική μνήμη πρέπει να «ανασκαλεύεται» για οτιδήποτε μας αφορά, καλό ή κακό, καθολικό ή τοπικό.

Ένα καθολικό, για το οποίο στην προ ημερών θλιβερή επέτειό του, όλος ο Ελληνικός λαός έκλινε με ευλάβεια το γόνυ, ήταν αυτό της εκτέλεσης των 200 πατριωτών στην Καισαριανή, απ’ τα Γερανόμορφα κτήνη, την Πρωτομαγιά του 1944.

Ένα τοπικό, ιστορικό γεγονός, στο οποίο αναφέρομαι στο παρόν, είναι η ζωώδης εκμετάλλευση των συντοπιτών μου Λαψαρνιωτών από τα Γερμανοχιτλερικά τέρατα, για την εξόρυξη λιγνίτη στα Λάψαρνα, στην Κατοχή.

Με ανατριχίλα θυμούμαι σήμερα την άγνοια κινδύνου, την οποία είχαμε τότε τη δεκαετία του ’50 ως μικρά παιδιά, στο να μπαίνουμε εκεί στα πάνω Λάψαρνα στις «γαλαρίες», όπως λεγόντουσαν στη ντοπιολαλιά μας, κάνοντας τους Ιντιάνα Τζόουνς ή παίζοντας, παρ’ όλες τις αυστηρές απαγορεύσεις των γονιών μας. Αυτές οι στοές/γαλαρίες είχαν γίνει απ’ τον ατέλειωτο μόχθο, ιδρώτα, κλάματα, ακόμα και αίμα των Λαψαρνιωτών, που τους είχαν επιτάξει τα Γερμανοχιτλερικά τέρατα και, ως σκλάβοι τους, δούλευαν από ήλιο σε ήλιο, για να βγάλουν το λιγνίτη του τόπου τους.

Η Δυτική Λέσβος, κατά το μεγαλύτερό της μέρος, καλύπτεται από ηφαιστειακά πετρώματα (λάβες, ηφαιστειακοί τόφφοι, κ.ά.) απ’ τη δράση ηφαιστείων (Λεπέτυμνου, Ανεμώτιας, Άγρας). Το πιο μεγάλο εξ όλων και το περισσότερο καταστρεπτικό ήταν αυτό της Βατούσης, το οποίο έδρασε προ περίπου 20 εκατομμυρίων χρόνων. Τούτο δημιούργησε το ανεπανάληπτο μνημείο της Φύσεως στο νησί μας, το Απολιθωμένο Δάσος.

Απαντούν επίσης εκεί πετρώματα του μεσοζωικού αιώνα, που σχηματίσθηκαν προ περίπου 200-250 εκατομμυρίων χρόνων [φυλλίτες, σχιστόλιθοι (λίγδος)] στις περιοχές Ερεσού, Σιγρίου, Κότσνα και παρυφές Λαψάρνων, αλλά και πλέον πρόσφατα, του τριτογενούς, του καινοζωϊκού αιώνα (λιμναίες αποθέσεις μαργών, ασβεστολίθων, αργίλων), στην όλη παραθαλάσσια έκταση των Λαψάρνων, των Ο[Α]ρφικίων, των Δερφωνιών έως τις παρυφές του Γαβαθά.

Αυτές οι μάργες, οι ασβεστόλιθοι, οι άργιλοι λιμναίας φάσεως, ηλικίας περίπου 10 εκατομμυρίων ετών, αποτελούν το μητρικό πέτρωμα του λιγνίτη. Εκτός απ’ τα Λάψαρνα, όπου το πάχος των στρωμάτων του λιγνίτη κατά μέγιστο είναι 80 εκατοστά, τούτος απαντάται στα Α[Ο]ρφίκια (λόφος Τσίφος), στα Χαλερά και Κούκλα του Γαβαθά. Ολικά, σε μια έκταση περίπου 2 - 2,5 τετραγωνικά χιλιόμετρα.

Οι μάργες αυτές –στην Άντισσα λεγόντουσαν μάρμαρα– χρησιμοποιούνταν ως δομικό υλικό στη διάστρωση δαπέδων, με χαρακτηριστικότερη περίπτωση της ενοριακής εκκλησίας, Αγία Παρασκευή.

Τόνισα το ιδιαίτερα μικρό πάχος του λιγνίτη, αποτρεπτικό στοιχείο για ορθολογική και κυρίως ασφαλή εκμετάλλευσή του, γιατί θέλω να προβάλω το προαναφερθέν απεχθές ιστορικό έγκλημα, το από τους ΓερμανοΧιτλερικούς εκεί διαπραχθέν.

Έχοντας επιτάξει τους δύσμοιρους συντοπίτες μου και τα υποζύγιά τους, με διά των όπλων εξαναγκασμό, τούτοι εργάζονταν στην κυριολεξία υπό καθεστώς δουλείας, ανοίγοντας υπόγειες στοές, υπό άθλιες συνθήκες, και κυρίως χωρίς κανένα μέτρο ασφάλειας.

Κατά τη σχετική διαταγή, από την κάθε οικογένεια επιτάσσονταν ένα άτομο. Όπως μου έλεγε ο πατέρας μου, επειδή είχαν επιτάξει δύο αδέρφια του, ως προστάτης της οικογένειας, πήγε να διαμαρτυρηθεί στο διοικητή του αστυνομικού τμήματος (κάποιον Κατσαρέα, συνεργάτη των Γερμανών). Τούτος, με την απειλή του όπλου και αφού προς στιγμή τον έβαλε στο κρατητήριο, τελικά τον απέπεμψε.

Ο εξορυσσόμενος λιγνίτης ήταν ανακατεμένος με μάργες ή πάνω σε κομμάτια μάργας. Εργάτριες με τσαπιά και σφυριά αναλάμβαναν να τον ξεχωρίσουν από πέτρες και χώματα.

Η εξόρυξή του έγινε σε τρεις θέσεις. Η νοτιότερη γαλαρία στην Πετόνα (απέχει περίπου 250 μ. από την κούλα μας), όπου και η τοπική πηγή (το πολύτιμο νερό της, παρ’ ολίγο τότε να χαθεί), η βορειότερη στο Κρυό Νερό (απέχει περίπου 50 μ.) και η ενδιάμεση στου Χατζή το Λάκκο. Ο εξορυσσόμενος λιγνίτης μεταφερόταν στη συνέχεια στη θάλασσα, στο Ψαρό Ράχτη, σε απόσταση περίπου 2 χιλιομέτρων, σε μία αποθήκη, που υπήρχε μέχρι προ ετών. Από εκεί φορτωνόταν από δυστυχείς κακοπαθημένους εργάτες με ζεμπίλια σε καΐκια και μεταφερόταν, για τις πολεμικές ανάγκες των Χιτλερικών, εκτός νησιού.

Στο Πολυτεχνείο, ως φοιτητής, με ξεχωριστό ενδιαφέρον παρακολουθούσα οτιδήποτε αφορούσε λιγνίτες. Γι’ αυτούς δε των Λαψάρνων έκανα σχετική έρευνα και βρήκα μία έκθεση του μεγάλου καθηγητού της Γεωλογίας στο Ε.Μ.Πολυτεχνείο, Γεωργίου Βορεάδη, ο οποίος, τη δεκαετία του ’50, ερεύνησε και δειγμάτισε τα κοιτάσματα στα Λάψαρνα. Απ’ τις αντίστοιχες αναλύσεις, διαπίστωσε ότι ο λιγνίτης τους είναι εξαιρετικής, αρίστης ποιότητος, ο καλύτερος της Ελλάδος. Τόνιζε όμως ότι οι ποσότητές του στη στεριά είναι ιδιαίτερα μικρές, τα δε παραθαλάσσια κοιτάσματά του, «βουτούνε» κάτω απ’ τη θάλασσα. Κατέληγε, τελικά, ότι δεν είναι οικονομικά εκμεταλλεύσιμος.

Για τους Γερμανούς κατακτητές, όμως, ήταν εκμεταλλεύσιμος, αφού οι δούλοι τους τον έβγαζαν τζάμπα.

Το έγκλημα αυτό ασφαλώς και αποτελεί παρωνυχίδα μπροστά στα άπειρα εγκλήματά τους, με τους χιλιάδες Έλληνες νεκρούς, ανάπηρους κ.ά. και την ολοσχερή οικονομική καταστροφή της πατρίδας μας.

Κάποιος θα μπορούσε να πει «ας το αγνοήσουμε». Η αγνόησή του, αφήνοντας να πέσει πάνω του η αχλή της λήθης, θεωρώ ότι δεν τιμά εμάς τους επιγόνους των Λαψαρνιωτών δούλων της Γερμανοκατοχής, για να μην πω ότι στην ιερή αυτών μνήμη τούτο θα αποτελούσε βλασφημία.


Τάκης Ιορδάνης 

ΜΑΥΡΑΓΑΝΗΣ ΞΕΝΟΦΩΝ - «Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΝΑΒΡΟΧΙΑ»

 

Ιστορίες ανθρώπων

ΞΕΝΟΦΩΝ Ε. ΜΑΥΡΑΓΑΝΗΣ, «Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΝΑΒΡΟΧΙΑ»

  

Η κριτικός λογοτεχνίας, ΜΑΡΙΑ ΜΟΙΡΑ, επίκουρη καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής, γράφει στην εφημερίδα "ΑΥΓΗ" της 24ης Μαΐου 2020, για τη συλλογή διηγημάτων του Ξενοφώντα Ε. Μαυραγάνη «Η μεγάλη αναβροχιά», εκδόσεις Νησίδες,Θεσσαλονίκη 2019, σελ. 135:

 

«Ο Ξενοφών Μαυραγάνης, είναι ένας πολυγραφότατος και χαλκέντερος ευπατρίδης. Δικηγόρος, δημοσιογράφος, λογοτέχνης, ενταγμένος στην Αριστερά και ενεργός πολίτης από διάφορες θέσεις, σύζυγος, πατέρας τριών παιδιών και παππούς έξη εγγονών, τιμά τον τόπο που γεννήθηκε (Πλωμάρι) και τον τόπο όπου έζησε και εργάστηκε (Θεσσαλονίκη). Με τις ιστορίες του μοιάζει να θέλει να μοιραστεί με τον αναγνώστη όσα θαυμαστά και παράξενα η μνήμη, η νοσταλγία, η ευαισθησία, η παρατηρητικότητα και η εμπειρία μιας πολυτάραχης προσωπικής και επαγγελματικής πορείας συσσώρευσαν για εξαίσιους τόπους, ενδιαφέροντες ανθρώπους, αξιοσημείωτα γεγονότα και ιδιαίτερες στιγμές.

Οι αφηγήσεις του συγγραφέα συλλέγουν τη χαρά, τον πόνο και τα παθήματα αυτής της ζωής. Άλλοτε με καυστικό χιούμορ και συγκρατημένη ειρωνεία καυτηριάζουν συμπεριφορές και καταστάσεις, άλλοτε με αυθεντικό και ανυπόκριτο συναίσθημα, εστιάζουν σε βίους ανθρώπων βασανισμένων, εμποδισμένων  από την αρρώστια και την ανέχεια. Ανθρώπων ηλικιωμένων, έρημων, κατατρεγμένων, κοινωνικά ανέντακτων, αόρατων και ξεχασμένων, που αγωνίζονται με ταπεινά μέσα, ήθος και περηφάνια να επιβιώσουν σ’ έναν κόσμο σκληρό και αδιάφορο.

     Μια δραστήρια μάνα και γιαγιά από την Ουκρανία, που θα βρει καταφύγιο στη Θεσσαλονίκη σαν βοηθός ηλικιωμένων, θα σπουδάσει και, όταν όλα έχουν πάρει το δρόμο τους, η μοίρα θα την καταδικάσει στον αβάστακτο πόνο της απώλειας του γιου της. Ο μοναχικός άντρας, που γυρνάει ολοχρονίς τις ερημιές μακριά από τους ανθρώπους σαν αγρίμι, αλλά επισκέπτεται τα εκκλησάκια και τα πανηγύρια με ημερολογιακή σειρά, για να τραφεί και να προσκυνήσει τους αγίους, θα χαθεί ξαφνικά ένα ξημέρωμα μετά τον τελευταίο του τελετουργικό, αποχαιρετιστήριο χορό. Η κωφάλαλη υπηρέτρια στο αρχοντόσπιτο, που θα δείξει στα πλούσια αφεντικά της τι θα πει αλληλεγγύη και ανθρωπιά, βοηθώντας τους φτωχούς γειτόνους να σώσουν τη σοδειά τους. Οι ηλικιωμένοι που θα βρουν στην έρημη μικρή πλατεία και στο ξεχασμένο παγκάκι έναν χώρο συνάντησης, επικοινωνίας και συμποσιασμού. Ο ψαράς στο παραθαλάσσιο γραφικό χωριό που θα αποπλανηθεί από την Αθηναία καλοκαιρινή επισκέπτρια και θα προδώσει το στεφάνι του, φέρνοντας την λύπη και την κατήφεια στο σπιτικό του, και μόνο η αναπάντεχη αρρώστια του θα αποκαταστήσει την τάξη και την ηρεμία στον μικρόκοσμό τους. Η βάρκα του συνταξιούχου που θα απομείνει το μοναδικό του καταφύγιο από τα βάσανα μιας εμποδισμένης ζωής, για να χαθεί ύστερα κι αυτή. Η κόρη του ομογενούς από την Γεωργία, που θα ποθήσει να ζήσει με αξιοπρέπεια στην πατρίδα των προγόνων της και να εργαστεί σκληρά και έντιμα σαν νοσηλεύτρια, για να καταλήξει να μοιράζει διαφημιστικά φυλλάδια στα φανάρια.

     Και πίσω από τις δύσκολες ιστορίες των ανθρώπων που συλλέγει ο συγγραφέας και τον ζόφο των καιρών, τα εξαίσια τοπία του νησιού του, τα ειρηνικά χωριουδάκια, η ακύμαντη θάλασσα, ο ζεστός ήλιος, η ομορφιά των απλών απολαύσεων, το ούζο, το φρέσκο ψάρι, το δροσερό μελτέμι, ο καλός λόγος, η τρυφερή αγκαλιά, η φιλία, η αλληλεγγύη διηγούνται μια άλλη παράλληλη ιστορία, φέρνοντας στην ψυχή του αναγνώστη την αισιοδοξία, τη γαλήνη και την ελπίδα.»

ΜΑΡΙΑ ΜΟΙΡΑ

Πέμπτη, 21 Μαΐου 2020

ΙΟΡΔΑΝΗΣ ΤΑΚΗΣ - "Τα ρέστα του ΝεοΣουλτάνου"


Τάκης Ιορδάνης

 

Από το συμπατριώτη μας Τάκη Ιορδάνη λάβαμε και αναδημοσιεύουμε το άρθρο του "Τα ρέστα... του ΝεοΣουλτάνου" στη στήλη "Αιολίας λόγος" της εφημερίδας ΕΜΠΡΟΣ Μυτιλήνης. Ο αριθμός νεκρών από κορωνοϊό που αναφέρει είναι μέχρι την ημέρα δημοσίευσης του άρθρου, 02-05-2020: https://www.emprosnet.gr/apopseis/ta-resta-tou-neosoultanou. 

 

Αιολίας Λόγος

 

Τα ρέστα… του ΝεοΣουλτάνου


Την απόκοσμη και ζοφερή πραγματικότητα που επιβλήθηκε απ’ το μικροσκοπικό τέρας, τον κορονοϊό, στην ανθρωπότητα εδώ και δύο-τρεις μήνες τη βιώνουμε, φυσικά, και εμείς οι Έλληνες.


Σε σύγκριση προς τις εκατόμβες ανθρωπίνων ζωών, δεκάδων χιλιάδων νεκρών, όπως στη γειτονική μας Ιταλία, στην Ισπανία, Γαλλία, Αγγλία και σ’ άλλες χώρες της υφηλίου, αλλά ακόμη και στις καπιταλιστικές μητροπόλεις Γερμανία και ΗΠΑ, εμείς οι Έλληνες ευτυχώς (αν μπορεί να λεχθεί κάτι τέτοιο) βιώνουμε τούτα μόνο με την καραντίνα και με αριθμό νεκρών απ’ αυτό τον όλεθρο λιγότερο των 140 ατόμων.


Όπως είναι φυσικό, εκ της παγκόσμιας αυτής τραγωδίας, που αφορά σ’ αυτή καθαυτή τη ζωή του ανθρώπου, όλα τα άλλα της κοινωνικο-πολιτικο-οικονομικής δραστηριότητάς του έχουν μπει σε δευτερεύουσα μοίρα. Παρ’ όλα αυτά, θεωρώ ότι δεν θα πρέπει τούτα να ξεχνιούνται, καθότι αποτελούν τη σύγχρονη Ιστορία του ανθρώπου.


Αυτών λεχθέντων, στο σημερινό μου άρθρο, θα ήθελα να αναφερθώ στη δική μας πρόσφατη Ιστορία, με τα κατορθώματα του νεοΣουλτάνου Ερντογάν.


Τον τελευταίο π.Κ.* χρόνο, παρακολουθήσαμε τις πυρετώδεις, άλογες αλλά και σαλταδόρικες κινήσεις του στη διεθνή γεωπολιτική σκακιέρα, με τα κάθε λογής τυχοδιωκτικά του εγχειρήματα. Τέτοια, που θα τα ζήλευαν ακόμα και τα ρεσάλτα των πειρατών της Καραϊβικής ή πιο πολύ κοντά του αυτά του αρχιναυάρχου του Σουλτάνου του 15ου αιώνα, κουρσάρου Μπαρμπαρόσα.


Παραγνωρίζοντας το διεθνές δίκαιο, το δίκαιο της θαλάσσης και οτιδήποτε εδράζεται στη λογική και στο πανανθρώπινο δικαιϊκό «σκέπτεσθαι», δύο και κακά εποίησε ο άνομος αυτός οραματιστής της νεοΟθωμανικής αυτοκρατορίας.


Στην Κυπριακή Δημοκρατία για την ΑΟΖ της και στην Ελλάδα για τη δική της ΑΟΖ (οψέποτε αυτή κηρυχθεί). Στην πρώτη έχουν ευρεθεί τεράστιες ποσότητες αερίων υδρογονανθράκων και στη δεύτερη οι σχετικές σύνθετες γεωφυσικές, έμμεσες γεωλογικές έρευνες έχουν καταλήξει ότι νοτίως της Κρήτης (λεκάνη Ηροδότου) υπάρχουν εξίσου μεγάλα και ενδεχομένως ακόμη μεγαλύτερα κοιτάσματα αυτών της Κύπρου. Τη μεν ΑΟΖ της Κύπρου αμφισβήτησε κατά τρόπο άμεσο με την επίδειξη ισχύος, είτε παρεμποδίζοντας γεωτρήσεις (ως σε οικόπεδο παραχωρημένο στην Ιταλική
ENIC) ή με την τάχα πραγματοποίηση ερευνών με δικά τους πλωτά μέσα εντός οικοπέδων της Κυπριακής ΑΟΖ ή και ακόμη με τάχα γεωτρήσεις, με τα γεωτρύπανα «Γιαβούζ» και «Πορθητής», στα οικόπεδα τα νοτίως της μεγαλονήσου.


Αναφορικά προς την Ελληνική ΑΟΖ, επειδή η επίδειξη δυνάμεως δεν του έβγαινε, χρησιμοποίησε τη χαρακτηριστική ανά του αιώνες Τουρκική διπλωματία της δολιότητας και πονηριάς. Πήγε και υπέγραψε με τη Λιβύη, τη σε πολυετή εμφύλιο σπαραγμό ευρισκόμενη χώρα, μνημόνιο ορισμού ΑΟΖ μεταξύ Λιβύης και Τουρκίας, εξαφανίζοντας από τον παγκόσμιο χάρτη Ελληνικά νησιά, μεγέθους ακόμη και αυτής της Κρήτης!


Όταν τούτα δεν του απέδωσαν άμεσους καρπούς, λόγω της σθεναράς και αταλάντευτης στάσεως των Ελλήνων (Ελλαδιτών, Κυπρίων), τόσο σε επιχειρησιακό όσο και σε διπλωματικό κυρίως επίπεδο, που είχαν το αποτέλεσμα να κινητοποιηθεί ο διεθνής παράγοντας με χειροπιαστό δεδομένο την παρουσία του Γαλλικού αεροπλανοφόρου «Σαρλ Ντε Γκωλ» εντός των οικοπέδων της Κυπριακής ΑΟΖ ή την καταδίκη και απόρριψη του ΤουρκοΛιβυκού μνημονίου από την Ε.Ε. αλλά και άλλες παγκόσμιες δυνάμεις, μετήλθε ένα ακόμη πιο δόλιο και απάνθρωπο μέσο εναντίον της χώρας μας.


Την, με την καθοδήγηση των δυνάμεων της στρατοχωροφυλακής του, προσπάθεια εισβολής παράνομων μεταναστών στα χερσαία κοινά σύνορά μας στον Έβρο, κυρίως στο φυλάκιο των Καστανιών. Χρησιμοποίησε αυτούς τους δύσμοιρους, τους απ’ όλες τις φυλές του Ισραήλ, ως πολιορκητικό κριό για μαζική εισβολή τους στην Ελλάδα. Τη μαζικότητα που ήθελε ο νεοΣουλτάνος την αποκάλυψε ο Υπουργός Εσωτερικών Σουλεϊμάν Σοϊλού, ο
his-masters-voice, που κάνοντας fake δηλώσεις έλεγε ότι πέρασαν στην Ελλάδα, απ’ τον Έβρο, πάνω από 143.000 άτομα, απειλώντας ταυτόχρονα: «Κι αυτή είναι μόνον η αρχή. Περιμένετε να δείτε τι θα γίνει στη συνέχεια». Στην προσπάθεια αυτής της κατάφωρης παραβίασης της εθνικής μας ακεραιότητας, σύσσωμος ο Ελληνικός λαός αντέδρασε χρησιμοποιώντας όλα τα απαιτούμενα αμυντικά μέσα που διέθετε η πολιτεία μας.


Το τελευταίο αυτό ρεσάλτο του Ερντογάν είχε σκοπό αφενός μεν να εκθέσει διεθνώς τη χώρα μας ως χώρα «κουρελού», κυρίως δε να σύρει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων την Ευρώπη, για να επιβάλει τα «θέλω» του στο Ιντλίμπ, στη Βορειοδυτική Συρία.


Στην κορύφωση της επιθέσεως αυτής, στις 3 Μαρτίου πέταξαν με ελικόπτερο πάνω από τα χερσαία σύνορά μας στον Έβρο, ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης και η ηγεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Συγκεκριμένα οι πρόεδροι α) του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Σαρλ Μισέλ, β) της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν και γ) του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, Νταβίντ Σασόλι.


Ο π. Πρόεδρος της Δημοκρατίας Πρ. Παυλόπουλος στις όποιες ομιλίες του, παρεμβάσεις, επαφές με ομολόγους του, πάντοτε τόνιζε ότι τα σύνορα της χώρας μας είναι σύνορα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Τούτο φαινόταν επί χρόνια ως «πίπτον εις ώτα μη ακουόντων».


Η παρουσία αυτών των τριών επικεφαλής των ύψιστων ευρωπαϊκών θεσμών στον Έβρο και κυρίως η διά στόματος της Προέδρου Ούρσουλας φον ντερ Λάιεν σχετική δήλωση πιστεύω ότι έδωσαν στο νεοΣουλτάνο το προσήκον μήνυμα.


Απ’ όλα τα προαναφερθέντα φαίνεται ότι, με όλα αυτά τα πονηρά του ο νεοΣουλτάνος, έπαιξε… τα ρέστα του και τελικά έχασε.


Τώρα, κάτω από τη μάστιγα του κορονοϊού που χτυπά ατυχώς και μάλιστα δραματικά τον Τουρκικό λαό, αυτός λουφάζει. Άραγε έχει βάλει μυαλό ή μετά τη λήξη της πανδημίας θα αρχίσει πάλι τα ίδια;
Οψόμεθα!

Τάκης Ιορδάνης


* προ Κορονοϊού

Τρίτη, 5 Μαΐου 2020

ΙΟΡΔΑΝΗΣ ΤΑΚΗΣ - ΑΝΤΙ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΥ

Από το συμπατριώτη μας Τάκη Ιορδάνη λάβαμε και δημοσιεύουμε το παρακάτω κείμενο, αντί μνημοσύνου στον Αντισσαίο Αριστείδη Φ. Μαραγκό, που τον εκτέλεσαν οι Γερμανοί στα Τσαμάκια Μυτιλήνης στις 4-5-1942. Ας είναι αιωνία η μνήμη του…    

 

ΑΝΤΙ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΥ

στα 78 χρόνια από την εκτέλεσή του απ’ τα ΓερμανοΧιτλερικά τέρατα στα Τσαμάκια

 

Ευρεία δημοσιότητα εδόθη και φέτος την Πρωτομαγιά για την κτηνώδη εκτέλεση στην Καισαριανή 200 πατριωτών από τα ανθρωπόμορφα ΓερμανοΧιτλερικά τέρατα. Μεταξύ αυτών και του ήρωα  Ναπολέοντα Σουκατζίδη.


Στο Χαϊδάρι, σε κεντρικότατο δρόμο του Δάσους υπάρχει η πινακίδα «
Oδός Ναπολέοντα Σουκατζίδη»
. Τούτη, προς τιμή του παλικαριού αυτού, που, μαζί με άλλους 200 ήρωες, τα ανθρωπόμορφα Χιτλερικά θηρία εκτέλεσαν στην Καισαριανή την Πρωτομαγιά του 1944.

 

Ο ήρωας Ναπολέοντας Σουκατζίδης, ενώ θα μπορούσε να γλυτώσει την εκτέλεση, αφού, γνωρίζοντας τη γερμανική γλώσσα, τούτο ήταν εξαιρετικό «προσόν» στα μάτια του ανθρωπόμορφου τέρατος Γερμανού διοικητή του στρατοπέδου αιχμαλώτων στο Χαϊδάρι, που τον έκανε να ζητήσει να αντικαταστήσουν τον Ναπολέοντα Σουκατζίδη με κάποιον άλλο κρατούμενο. Εκείνος όμως δεν το θέλησε αυτό.


Πηγαίνοντας για την Καισαριανή, έγραψε το τελευταίο γεμάτο λεβεντιά μήνυμά του στον πατέρα του, στο γράμμα του:

     «Πατερούλη, πάω για εκτέλεση.»

    
Αυτό το Τελευταίο Σημείωμά του έγινε ταινία από τον Παντελή Βούλγαρη.

 

Και συνέχιζε:

     «Να ’σαι περήφανος για το μονάκριβο γιο σου. Να αγαπάς και να λατρεύεις την κορούλα σου και την αδελφούλα μου, και οι δυο τους μεγάλοι άνθρωποι. Γεια, γεια, πατερούλη.»

Του ήρωα Ναπολέοντα Σουκατζίδη, με την πινακίδα αυτή, η Ιστορική μνήμη φυσικά θα είναι ες αεί άσβεστη και ουδέποτε θα περιπέσει σε αφάνεια.

 

Αυτό που ατυχώς δεν θα γίνει μετά και την δεύτερη και τώρα πια παντοτινή αφάνεια Αντισσαίου ήρωα της Εθνικής Αντίστασης όπου θέλουν να τον ρίξουν άνθρωποι που θεωρώ ότι παρέλκει ο οποιοσδήποτε χαρακτηρισμός γι’ αυτούς. Ομιλώ για το αγροτόπαιδο απ’ τα Λάψαρνα, τον ήρωα Αριστείδη Φ. Μαραγκό, που τον εκτέλεσαν σαν σήμερα, 4 Μαΐου 1942. Τον μοναδικό Αντισσαίο από τους συνολικά 42 ήρωες που εκτέλεσαν στα Τσαμάκια τα Χιτλερικά τέρατα καθ’ όλη την κατοχή.

 

Ύστερα από αγώνες μου που άρχισαν από το 1984, μετά την αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης, το 2007, μετά από 65 ολόκληρα χρόνια από την εκτέλεσή του, μπόρεσα με ομόφωνη απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου του τότε Δήμου Ερεσού - Αντίσσης να τον βγάλω από την αφάνεια. Ατυχώς, σήμερα πάλι οι συγχωριανοί του τον έχουν ρίξει στην «ες αεί αφάνεια». Τούτο γιατί τις δύο μαρμάρινες πλάκες, τις με τιμή και δόξα παρουσία όλων των Αρχών και πλήθους κόσμου, που έγραφαν «Πλατεία Ήρωα Αριστείδη Φ. Μαραγκού» και εντοιχίστηκαν το 2008, κάποιοι τις αφαίρεσαν, τις εξαφάνισαν και ουδέποτε αποκατεστάθησαν από τις τοπικές Αρχές, παρ’ όλο ότι οι Δημαρχιακές αρχές του τότε Δήμου Λέσβου το εζήτησαν και ακόμη απέρριψαν το αίτημα κάποιων η «Πλατεία Ήρωα Αριστείδη Φ. Μαραγκού» να μετονομαστεί και πάλι.


Αν η γραφή του σημειώματος του ήρωα Ναπολέοντα Σουκατζίδη συνταράσσει, αυτή των τελευταίων λόγων  του Αριστείδη Φ. Μαραγκού, που έγραψε λίγο πριν από την εκτέλεση, συγκλονίζει σύγκορμα.


    
«Αγαπημένη μου Μητέρα, Πατέρα, Αδέρφια, Αδελφούλα μου, γράφω και σας χαιρετώ για τελευταία φορά και σας ζητώ συγγνώμην αν καμιά φορά σας έφταιξα. Εγώ φεύγω διά παντός, πεθαίνω για την Πατρίδα, να μη κλαίτε μόνο να χαρείτε αυτό, διότι, αν πεθαίνω, πεθαίνω για την πατρίδα. Έτσι ήταν η τύχη μου. Το Γερμανικό δικαστήριο με δίκασε ποινή θανάτου. Να μην κλαίτε, μόνο να το χαρείτε αυτό διότι αν πεθαίνω, πεθαίνω για την Πατρίδα. Έτσι ήταν η τύχη μου, ο Θεός δεν με άφησε να ζήσω. Να μη κλαίτε, μόνο να το χαρείτε αυτό κι εγώ η ψυχή μου θα είναι πάντοτε μαζί σας. Κι εσύ αγαπημένη μου, να πηγαίνεις στο αγαπημένο μας σπιτάκι και να παρηγορείς τους αγαπημένους μας γονείς. Και σεις αγαπημένα μου αδέρφια να έχετε υπακοή στους αγαπημένους μας γονείς.

Σας χαιρετώ και σας φιλώ…

Αριστείδης Μαραγκός

                          Γεια σας, γεια σας, γεια σας»

 
Γράφω το παρόν με συγκίνηση και ελπίζω ότι αποτελεί μνημόσυνό του, στα 78 χρόνια από την εκτέλεσή του.


Κλείνοντας, θέλω να πω ότι προσβλέπω η Δημαρχιακή Αρχή του νέου Δήμου μας Δυτικής Λέσβου να αποκαταστήσει την από κάποιους εκ δευτέρου γινόμενη προσπάθεια ο ήρωας Αριστείδης Φ. Μαραγκός να πέσει στην «ες αεί αφάνεια».  

Τάκης Ιορδάνης

4 Μαΐου 2020