ΤΣΙΚΡΙΤΣΗΣ ΜΗΝΑΣ_ΕΥΧΕΣ ΣΕ ΓΡΑΜΜΙΚΗ Β

 Εόρτιες Ευχές Χριστουγέννων και Νέου Έτους 2026

 Minas Tsikritsis 

Αγαπητοί φίλοι/αγαπητές φίλες των Αιγαιακών γραφών σας ευχόμεθα αυτά που αναγράφονται στο αριστερό Πινάκιο, ενώ το δεξιό αναφέρεται στα δύσκολα που βιώνουμε και πρέπει να αλλάξουν με την Αγάπη, όπως μας λέει το τραγούδι:  https://www.youtube.com/watch?v=BmUNlaycc5E&t=108s 

 

Σας χαιρετώ

Μηνάς

ΥΓ. Σαν σήμερα 22 Δεκεμβρίου, που έχουμε το χειμερινό ηλιοστάσιο, οι Μινωίτες, πριν 3.600 χρόνια από σήμερα, εόρταζαν την έναρξη του νέου έτους που τότε ήταν 2 Ιανουαρίου. Το χειμερινό ηλιοστάσιο είναι η στιγμή που ο άξονας της Γης βρίσκεται στραμμένος πιο κοντά στον Ήλιο, κατά την ετήσια τροχιά του πλανήτη μας γύρω από αυτόν. Πολλές αρχαίες παραδόσεις θεωρούν ότι η περίοδος αυτή είναι η πλέον κατάλληλη για να γίνει ένα καινούργιο ξεκίνημα. Είναι γνωστό ότι ο Ήλιος λατρεύτηκε από τους αρχαίους σαν θεός και σχεδόν όλοι οι αρχαίοι λαοί καθιέρωσαν προς τιμήν του διάφορες γιορτές, που γίνονταν κατά την εποχή του χειμερινού ηλιοστασίου, που εθεωρείτο η γιορτή της γέννησης του Ηλίου, που σηματοδοτούσε και την έναρξη του νέου έτους.

*Το e-mail αυτό στέλνεται σε 1105 μαθητές και φίλους των Σεμιναρίων της Γραμμικής Β γραφής. 

-------------------------------------------------------------

Dr. Minas Tsikritsis

Researcher of Aegean Scripts

Heraklion, Crete, Greece

tel: 2810-731456, E-mail: mtsikritsis@gmail.com 

 

Αν θέλεις να λέγεσαι Άνθρωπος...

 

10 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ: ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ

 Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος,

δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν’ αγωνίζεσαι για το δίκιο

Λειβαδίτη Τάσου

                                                                

ΑΝ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΛΕΓΕΣΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

 

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος,

δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν’ αγωνίζεσαι για την ειρήνη και

      για το δίκιο.

Θα βγεις στους δρόμους, θα φωνάξεις, τα χείλια σου θα

      ματώσουν απ’ τις φωνές

το πρόσωπό σου θα ματώσει από τις σφαίρες – μα ούτε βήμα

      πίσω.

Κάθε κραυγή σου μια πετριά στα τζάμια των πολεμοκά-

      πηλων

κάθε χειρονομία σου σα να γκρεμίζεις την αδικία.

Και πρόσεξε: μη ξεχαστείς ούτε στιγμή.

Έτσι λίγο να θυμηθείς τα παιδικά σου χρόνια,

αφίνεις χιλιάδες παιδιά να κομματιάζονται την ώρα που παί-

      ζουν ανύποπτα στις πολιτείες^.

μια στιγμή αν κοιτάξεις το ηλιοβασίλεμα,

αύριο οι άνθρωποι θα χάνουνται στη νύχτα του πολέμου^.

έτσι και σταματήσεις μια στιγμή να ονειρευτείς,

εκατομμύρια ανθρώπινα όνειρα θα γίνουν στάχτη κάτω απ’

      τις οβίδες.

Δεν έχεις καιρό

δεν έχεις καιρό για τον εαυτό σου

αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος,

μπορεί να χρειαστεί ν’ αφήσεις τη μάνα σου, την αγαπημένη

      ή το παιδί σου.

Δε θα διστάσεις.

Θ’ απαρνηθείς τη λάμπα σου και το ψωμί σου

θ’ απαρνηθείς τη βραδινή ξεκούραση στο σπιτικό κατώφλι

για τον τραχύ δρόμο που πάει στο αύριο.

Μπροστά σε τίποτα δε θα δειλιάσεις κι ούτε θα φοβηθείς.

Το ξέρω, είναι όμορφο ν’ ακούς μια φυσαρμόνικα το βράδυ,

      να κοιτάς έν’ άστρο, να ονειρεύεσαι.

Είναι όμορφο σκυμμένος πάνω απ’ το κόκκινο στόμα της αγά-

      πης σου

να την ακούς να σου λέει τα όνειρά της για το μέλλον.

Μα εσύ πρέπει να τ’ αποχαιρετήσεις όλ’ αυτά και να ξεκι-

      νήσεις

γιατί εσύ είσαι υπεύθυνος για όλες τις φυσαρμόνικες του

      κόσμου, για όλα τ’ άστρα, για όλες τις λάμπες και

      για όλα τα όνειρα,

αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος,

μπορεί να χρειαστεί να σε κλείσουν φυλακή για είκοσι ή

      και περισσότερα χρόνια^.

μα εσύ και μες στη φυλακή θα θυμάσαι πάντοτε την άνοιξη,

      τη μάνα σου και τον κόσμο.

Εσύ και μες απ’ το τετραγωνικό μέτρο του κελιού σου

θα συνεχίζεις το δρόμο σου πάνω στη γη.

Κι όταν μες στην απέραντη σιωπή, τη νύχτα

θα χτυπάς τον τοίχο του κελιού σου με το δάχτυλο,

απ’ τ’ άλλο μέρος του τοίχου θα σου απαντάει η Ισπανία.

Εσύ, κι ας βλέπεις να περνάν τα χρόνια σου και ν’ ασπρίζουν

       τα μαλλιά σου,

δε θα γερνάς.

Εσύ και μες στη φυλακή κάθε πρωί θα ξημερώνεσαι πιο

      νέος

αφού όλο και νέοι αγώνες θ’ αρχίζουνε στον κόσμο,

αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος. 

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος,

θα πρέπει να μπορείς να πεθάνεις ένα οποιοδήποτε πρωινό.

Αποβραδίς στην απομόνωση θα γράψεις ένα μεγάλο τρυφερό

      γράμμα στη μάνα σου,

θα γράψεις στον τοίχο την ημερομηνία, τ’ αρχικά του ονόμα-

      τός σου και μια λέξη: Ειρήνη

σα νἄγραφες όλη την ιστορία της ζωής σου.

Να μπορείς να πεθάνεις ένα οποιοδήποτε πρωινό

να μπορείς να σταθείς μπροστά σ’ ολάκαιρο το μέλλον.

Να μπορείς, απάνω απ’ την ομοβροντία που σε σκοτώνει

εσύ ν’ ακούς τα εκατομμύρια των απλών ανθρώπων που

      τραγουδώντας πολεμάνε για την ειρήνη.

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.

("Άπαντα") 

 

50 χρόνια ταξίδι δημιουργίας και πολιτισμού

 

Ο Σύλλογος των απανταχού Μεσοτοπιτών Λέσβου «Η Αναγέννηση» εφέτος κλείνει πενήντα χρόνια από την ίδρυσή του και σας προσκαλεί στον εορτασμό των γενεθλίων του στη μουσικοχορευτική εκδήλωση, με τίτλο

«ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ

50 χρόνια ταξίδι δημιουργίας και πολιτισμού»

 

την Κυριακή 14 Δεκεμβρίου και ώρα 19.30΄ μ.μ. στο θέατρο «Μίκης Θεοδωράκης» (Λεωφ. Κύπρου 68, Αργυρούπολη)

 

Ο Πολιτιστικός Σύλλογος «Αναγέννηση» μισόν αιώνα τώρα αρμενίζει στις θάλασσες του πολιτισμού. Ξεκίνησε σαν ένα καΐκι γεμάτο όνειρα και ελπίδες. Με τον καιρό η αέναη εθελοντική δουλειά των ακούραστων κωπηλατών του, των Μεσοτοπιτών, το έσπρωξε και ταξίδεψε, γέμισε εμπειρίες και μεγάλωσε. Το καΐκι έγινε καράβι τρανό, όμορφο, ζωντανό και πάνω στην πλώρη του ακουμπάνε πάντα οι Μεσοτοπίτες και βρίσκουν τη χαρά της συλλογικότητας, της δημιουργίας και του εθελοντισμού.

Στην εκδήλωση θα συμμετέχουν όλα τα δημιουργικά τμήματα του Συλλόγου (χορευτικό, γλεντιστάδες, σαντούρια, χορωδία, θεατρικό) σε ένα θέαμα γεμάτο μουσική, χορό, τραγούδια και ποίηση, πλαισιωμένo με προβολές. Συνοδεύει παραδοσιακή ορχήστρα: βιολί-Βαγγέλης Σαραντίδης, σαντούρι-Σταυρούλα Σπανού, κλαρίνο-Τιμολέων Ντέμος, κρουστά- Κωνσταντίνος Αρσένης, λαούτο-Ιγνάτιος Σαραντίδης. Την επιμέλεια των χορών έχει ο Κώστας Πιπίνης και τη διδασκαλία της χορωδίας ο Βαγγέλης Σαραντίδης.

Στο χώρο θα είναι διαθέσιμες οι εκδόσεις του Συλλόγου και φυσικά το τελευταίο πόνημα, η τριπλή μουσική έκδοση του Συλλόγου «Απόψε η παρέα μας», Μεσότοπος Λέσβου-Τραγούδια και χοροί από τους «Γλεντιστάδες» του Συλλόγου Μεσοτοπιτών «Η Αναγέννηση», το οποίο έγραψε και επιμελήθηκε ο Φώτης Βασίλογλου.

Στο φουαγιέ θα προσφερθεί κέρασμα με προϊόντα από τον τόπο μας, τους ευγενικούς χορηγούς μας, τον Αγροτουριστικό Συνεταιρισμό Γυναικών Μεσοτόπου και τον Κτηνοτροφικό Συνεταιρισμό Μεσοτόπου, που πάντα υποστηρίζουν τη συλλογική μας δράση, όπως άλλωστε και όλοι οι συγχωριανοί μας,  και τους ευχαριστούμε πολύ.

Είσοδος Ελεύθερη.

 

Νεκτάριος Βακάλης

<nekvak69@yahoo.gr>

ΛΙΚΕΡ ΑΠΟ ΜΥΡΤΑ

Λικέρ από μύρτα  

Υλικά:

-1 λίτρο ρακή

-70 gr μύρτα

-1 φλυτζάνι τσαγιού ζάχαρη

-1 φλυτζάνι νερό

   

Παρασκευή:

1.    Βάζουμε τα μύρτα και τη ρακή σε γυάλινο βάζο και τα αφήνουμε ένα μήνα.

2.    Μετά από ένα μήνα, φτιάχνουμε σιρόπι: Βράζουμε το νερό και τη ζάχαρη για 6΄ λεπτά περίπου, ανακατεύοντας συνεχώς για να διαλυθεί η ζάχαρη, κι έπειτα αφήνουμε να κρυώσει το σιρόπι.

3.    Σουρώσουμε τα μύρτα (με τουλουπάνι ή φίλτρο του καφέ) κι ανακατεύουμε με το σιρόπι. Το αφήνουμε λίγες ώρες κι έπειτα το βάζουμε το λικέρ σε αποστειρωμένα μπουκάλια και το διατηρούμε σε ντουλάπι.        

 

  Πηγή: Μαρία και Νίκος Ψιλάκης, «Τα βότανα στην κουζίνα», εκδόσεις Καρμάνωρ, σελ. 131.

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΕΛΙΑΣ: 26 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ

 Αναδημοσιοποιημένο κείμενο

26 Νοεμβρίου: Παγκόσμια Ημέρα Ελιάς

H 26η Νοεμβρίου γιορτάζεται από το 2019 ως Παγκόσμια Ημέρα Ελιάς (World Olive Tree Day) με πρωτοβουλία της ΟΥΝΕΣΚΟ, με στόχο να ενθαρρύνει την προστασία της ελιάς και των αξιών που αυτή ενσωματώνει, προκειμένου η διεθνής κοινή γνώμη να εκτιμήσει τη σημαντική κοινωνική, πολιτιστική, οικονομική και περιβαλλοντική της σημασία για την ανθρωπότητα.

 

Το ελαιόδεντρο, το ευλογημένο αυτό δέντρο, έχει τις ρίζες του στη Μεσόγειο και αποτελεί παγκόσμιο σύμβολο ειρήνης και αρμονίας. Στην Ελλάδα, η Παγκόσμια Ημέρα Ελιάς γιορτάζεται με σειρά εκδηλώσεων στις ελαιοπαραγωγικές περιοχές της χώρας μας.

Το ελαιόλαδο και οι επιτραπέζιες ελιές, έχοντας αποδεδειγμένη θρεπτική αξία για την υγεία του ανθρώπου και όντας βασικά συστατικά της Μεσογειακής διατροφής, προσφέρουν μεγάλη ποικιλία αρωμάτων και γεύσεων, ανοίγοντας τους ορίζοντες για απεριόριστες γαστρονομικές δυνατότητες, οι οποίες αναγνωρίζονται ολοένα και περισσότερο από τους πιο φημισμένους σεφ ανά τον κόσμο. Ευρέως αναγνωρισμένες είναι επίσης και θεραπευτικές ιδιότητες των παραγώγων της στην πρόληψη αρκετών ασθενειών.

Πηγή: https://www.sansimera.gr/worldays/568#goog_rewarded

ΤΟ ΛΟΥΛΟΥΔΙ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ_ΣΤΡΑΤΗΣ ΜΥΡΙΒΗΛΗΣ

   

ΖΗΤΩ Η ΛΕΣΒΟΣ ΜΑΣ! ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ, ΠΑΤΡΙΩΤΕΣ!

       

ΤΟ ΛΟΥΛΟΥΔΙ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ

  

Ένα κείμενο του καταξιωμένου Λέσβιου λογοτέχνη Στράτη Μυριβήλη (1892-1969), που πάντα με συγκινεί η ανάγνωσή του. Είναι βιωματικό και ιστορικό ντοκουμέντο, επιβεβαιωμένο από τις προφορικές μαρτυρίες όσων έζησαν παρόμοια γεγονότα, σε κάθε χωριό της Λέσβου. Πρώτα μας μεταφέρει σε ένα σχολειό της τουρκοκρατούμενης Λέσβου, πριν από το σωτήριο έτος 1912, όπου ο φωτισμένος δάσκαλος μιλά για την ιδέα της Ελλάδας στα διψασμένα για λευτεριά σκλαβωμένα παιδιά της Λέσβου. Έπειτα περιγράφει μια σκηνή από την ημέρα της Απελευθέρωσης, όταν η δοξολογία μεταφέρεται στο νεκροταφείο του χωριού· όλοι, κρατώντας λάβαρα κι εξαπτέρυγα, ανταλλάσσουν φιλήματα, ψέλνουν το «Χριστός Ανέστη», γονατίζουν πάνω στους τάφους των νεκρών, χτυπούν με την παλάμη το χορταριασμένο χώμα των τάφων και με δάκρυα στα μάτια φωνάζουν τρεις φορές, ν’ ακούσουν οι πεθαμένοι πρόγονοι το χαρμόσυνο μήνυμα:         

 «Ακούστε οι πεθαμένοι! Ήρθε η Ελλάδα στο νησί!»

 Δεν ήτανε δυο χρόνια που είχαμε αφήσει τα θρανία στο σκλαβωμένο μας νησί, κι ακόμα μέσα στην καρδιά μας αντιλαλούσε η φωνή του δασκάλου μας του Αναγνώστου, που κλείδωνε την πόρτα της παράδοσης, μην πλακώσει ξαφνικά κανένας επιθεωρητής του καταχτητή. Κλείδωνε την πόρτα κι εμείς κλείναμε τα βιβλία, ακουμπούσαμε μέσα στις παλάμες το πρόσωπο και περιμέναμε με χτυποκάρδι το άλλο μάθημα, το μόνο που μας φλόγιζε. Να μας μιλήσει για την Ελλάδα. Μέσα στο πλατύ νόημά της χωρούσαν όλα τα μεγάλα ιδανικά. Τότες ο Αναγνώστου ξεχνούσε την καθαρεύουσα και το συνταχτικό και άρχιζε να μας μιλά με τη ζεστή γλώσσα της καρδιάς. Πως είμαστε από μεγάλο Γένος, το Γένος το βασιλικό. Πως καρτερούμε τετρακόσια χρόνια τη μέρα της «Μεγάλης Ιδέας». Αυτή θἄταν κάτι τρομαχτικό και μεγαλόπρεπο σαν τη μέρα της Δευτέρας Παρουσίας. Θα άδραχνε τα όπλα το Έθνος, θα τσάκιζε τον Τούρκο και θἄμαστε πάλι, όλοι οι Έλληνες, ελεύτεροι και δοξασμένοι σαν τους προγόνους μας. Όλοι. Κείνη τη μέρα θα σήμαιναν οι καμπάνες του τραγουδιού, όλα τα σήμαντρα της Αγιά Σοφιάς, την Ανάσταση της Φυλής. Ακούγαμε τη ζεστή φωνή του να μας ξετυλίγει αυτό το θάμα, και τα λόγια του τα ρουφούσε η ψυχή μας, όπως τη δροσερή νεροποντή η διψασμένη γης. Δεν ερχότανε πια από την έδρα τούτη η φωνή. Από πολύ μακριά ερχόταν και σφίγγαμε τα χείλη να μην τρέμουν από λαχτάρα. «Ἶτε, παῖδες Ἑλλήνων!», «Τὴν δὲ Πόλιν οὐ σοὶ δίδομεν!», «Πάλι με χρόνια, με καιρούς…», «Καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή», «Χαίρε, ω χαίρε, λευτεριά!». Και στο τέλος ένας σίφουνας μας περιάρπαζε, σηκωνόμασταν όρθιοι μέσα στα θρανία και τραγουδούσαμε το τραγούδι του Σολωμού με λυγμούς.

― Σιγότερα, έλεγε ο Δάσκαλος του Γένους και κοίταζε έξω από το τζάμι. Κι εμείς πασχίζαμε να χαμηλώσουμε τις φωνές. Τραγουδούσαμε κι έτρεχαν τα μάτια μας, κι απόμακρα, από την τουρκεμένη Πόλη, ακούγαμε νἄρχουνται οι ανατριχιαστικοί ήχοι από τις καμπάνες του τραγουδιού. Χιλιάδες καμπάνες και σήμαντρα, χιλιάδες τύμπανα, που βογκούσαν και έκαναν τον αέρα ν’ αναστενάζει και να τρέμει.

― Θἄρθει η μέρα της Ανάστασης, έλεγε ο Αναγνώστου και κοίταζε μακριά το Αιγαίο κατά την Ανατολή. Εμείς μπορεί να μην προφτάσουμε να ψάλουμε το «Χριστός Ανέστη». Εσείς όμως θα τη ζήσετε και θα τη χαρείτε. Για σας την ετοιμάζουμε όλοι εμείς οι γέροι, ετούτα τα τετρακόσια χρόνια!

Έτσι θέριευε μέσα μας η Ιδέα της Ελλάδας και της λευτεριάς. Τώρα δεν είμαι πια είκοσι χρονώ. Ο Θεός μου ’δωσε αγόρια και κοπέλες σ’ αυτή την ηλικία. Όμως η φωνή του Αναγνώστου δεν έσβησε μέσα στο ηχείο της ψυχής μου. Ολοένα την ακούγω νἄρχεται από τους τάφους του μικρού θαλασσινού νεκροταφείου του χωριού μας, όπου κοιμάται ο Αναγνώστου. Σιγανή, επίμονη, μεθυστική. Και μαζί της σμίγει πάντα ο απόηχος από τις καμπάνες του Γένους, πότε χαρμόσυνα, πότε παραπονετικά. Από τις χιλιάδες καμπάνες και τα σήμαντρα. Τότες μια χαρούμενη απορία γεμίζει το νου μου: μήπως αυτό σημαίνει πως δεν πέθανε ακόμα μέσα μου κείνο το παιδί;

― Σιγότερα, έλεγε ο Δάσκαλος του Γένους και κοίταζε έξω από το τζάμι. Κι εμείς πασχίζαμε να χαμηλώσουμε τις φωνές. Τραγουδούσαμε κι έτρεχαν τα μάτια μας, κι απόμακρα, από την τουρκεμένη Πόλη, ακούγαμε νἄρχουνται οι ανατριχιαστικοί ήχοι από τις καμπάνες του τραγουδιού. Χιλιάδες καμπάνες και σήμαντρα, χιλιάδες τύμπανα, που βογκούσαν και έκαναν τον αέρα ν’ αναστενάζει και να τρέμει.

― Θἄρθει η μέρα της Ανάστασης, έλεγε ο Αναγνώστου και κοίταζε μακριά το Αιγαίο κατά την Ανατολή. Εμείς μπορεί να μην προφτάσουμε να ψάλουμε το «Χριστός Ανέστη». Εσείς όμως θα τη ζήσετε και θα τη χαρείτε. Για σας την ετοιμάζουμε όλοι εμείς οι γέροι, ετούτα τα τετρακόσια χρόνια!

Έτσι θέριευε μέσα μας η Ιδέα της Ελλάδας και της λευτεριάς. Τώρα δεν είμαι πια είκοσι χρονώ. Ο Θεός μου ’δωσε αγόρια και κοπέλες σ’ αυτή την ηλικία. Όμως η φωνή του Αναγνώστου δεν έσβησε μέσα στο ηχείο της ψυχής μου. Ολοένα την ακούγω νἄρχεται από τους τάφους του μικρού θαλασσινού νεκροταφείου του χωριού μας, όπου κοιμάται ο Αναγνώστου. Σιγανή, επίμονη, μεθυστική. Και μαζί της σμίγει πάντα ο απόηχος από τις καμπάνες του Γένους, πότε χαρμόσυνα, πότε παραπονετικά. Από τις χιλιάδες καμπάνες και τα σήμαντρα. Τότες μια χαρούμενη απορία γεμίζει το νου μου: μήπως αυτό σημαίνει πως δεν πέθανε ακόμα μέσα μου κείνο το παιδί; 

 

Σαν λευτερώθηκε το νησί μας, έγινε μια δοξολογία κάτω από τους αρχαίους πρίνους, που ισκιώνουν το νεκροταφείο του χωριού. Ο Αναγνώστου, ο πατέρας μου και όλοι οι γέροι της γενιάς τους, μαζί με τις γυναίκες και τα παιδιά, συνάχτηκαν πάνω στους τάφους και έξω από το Κοιμητήρι, όπου ζαχαρωμένα χωνεύουν από αιώνες τα κόκαλα των παππούδων. Ήρθαν με τα χρυσά λάβαρα της εκκλησίας και με τα ξαφτέρουγα, ήρθαν με τις σημαίες. Έψαλαν το «Χριστός Ανέστη», χαιρετιόνταν με το «Χριστός Ανέστη». Κατόπι γονάτισαν, χτύπησαν με την παλάμη το χορταριασμένο χώμα των τάφων και φώναξαν τρεις φορές:

― Ακούστε οι πεθαμένοι! Ήρθε η Ελλάδα στο νησί!

― Ήρθε η Ελλάδα στο νησί!

― Ήρθε η Ελλάδα στο νησί!

Έκλαιγαν και το φώναζαν, και το καμπανάκι του νεκροταφείου, κρεμασμένο από τον πιο αντρειωμένο πρίνο, φώναζε κι αυτό με την ψιλή φωνίτσα του:

― Ήρθε η Ελλάδα στο νησί!

Έτριξαν τα ζαχαρωμένα παλιά κόκαλα των παππούδων μέσα στο Κοιμητήρι που χώνευαν.

 

(Απόσπασμα από το διήγημα “Το λουλούδι της φωτιάς”, πρώτο στη συλλογή διηγημάτων του Στράτη Μυριβήλη «Το κόκκινο βιβλίο», Εκδόσεις «Εστία», Αθήνα 2009, σελ. 10-12)

ΛΕΣΧΗ ΠΛΩΜΑΡΙΟΥ_ΔΙΕΘΝΕΣ ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ

 Διεθνές σεμινάριο με θέμα

«ΥΓΕΙΑ ΜΕΤΑΚΙΝΟΥΜΕΝΩΝ ΠΛΗΘΥΣΜΩΝ»

Βενιαμίν Λέσβιος
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΤΗΣ ΛΕΣΧΗΣ ΠΛΩΜΑΡΙΟΥ "ΒΕΝΙΑΜΙΝ Ο ΛΕΣΒΙΟΣ"

Την Πέμπτη 6 Νοεμβρίου 2025 πραγματοποιήθηκε για τέταρτη φορά στην αίθουσα του Σωματείου μας ημερίδα, στα πλαίσια του διεθνούς σεμιναρίου με θέμα «ΥΓΕΙΑ ΜΕΤΑΚΙΝΟΥΜΕΝΩΝ ΠΛΗΘΥΣΜΩΝ», που διοργανώνεται ετησίως από το Πρόγραμμα Μεταπτυχιακών Σπουδών της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών «ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΥΓΕΙΑ - ΙΑΤΡΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΩΝ», με Διευθυντή τον καθηγητή χειρουργικής Εμμανουήλ Πικουλή.

Συμμετείχαν 40 μεταπτυχιακοί φοιτητές με τους συνοδούς καθηγητές τους. Τα θέματα που αναλύθηκαν αφορούσαν την αναγνώριση της ευαλωτότητας των μετακινούμενων πληθυσμών.

Στα πλαίσια της επίσκεψής τους στο Πλωμάρι, οι σύνεδροι ξεναγήθηκαν στο Μουσείο Σαπωνοποιίας που στεγάζεται στο Πολύκεντρο Πλωμαρίου, καθώς και στην ποτοποιία Βαρβαγιάννη, όπου είχαν τη δυνατότητα να παρακολουθήσουν τη διαδικασία απόσταξης του ούζου, που αποτελεί, μαζί με το ελαιόλαδο, κορυφαίο τοπικό προϊόν.

 

Ο Πρόεδρος της Λέσχης Θεολόγος Πατερέλης καλωσόρισε τους συνέδρους και αναφέρθηκε συνοπτικά στη ιστορία του Σωματείου και στο βιογραφικό του Βενιαμίν του Λέσβιου.

Από το Δ.Σ.

Ο Πρόεδρος

Πατερέλης Θεολόγος

ΠΛΑΛΑ ΧΡΥΣΟΥΛΑ_ΡΙΓΗ

 Από το βιβλίο

της Χρυσούλας Πλάλα «Ρίγη» (40 ποιήματα και ένα γιασεμί)

εκδόσεις Black Rows, Αθήνα 2022

 

 2. Χρόνος

 

      Απόκαμε να κοιτάει το παράθυρο

      ελπίζοντας σε μιαν άφιξη μυστήρια

      φροντισμένη από συναίσθημα μέσα στο

      χρόνο.

      Δεν γίνηκε ποτέ η αναμονή να πληρωθεί.

      Έστριψε το κεφάλι

      και είδε το παιδικό πρόσωπο σιμά της

      μονολογώντας: μέσα στα χρόνια κυοφορείται

      μόνο γέννηση. Οι μεγάλοι γερνούν,

      δεν απαντέχουν συγκινήσεις.

 

 

 5. Αποσκευές

 

      Μάζευε γνώση και πληροφορίες

      στ’ άχρηστα πήγαν

      κατεβαίνοντας στη ζωή.

      Απόμεινε με μερικές λέξεις και εικόνες

      σκεπασμένη

      που της έδιναν φτερά τα βράδια

      να δραπετεύσει σε τόπους ανείδωτους

      και περιπάτους στο φεγγαρόφωτο.

 

 

14. Ανάγνωση

 

       Ύψωσα τα μάτια μου στα δικά σου

       κι είδα λέξεις, ολόκληρα κείμενα

       γραμμένα

       – μεγαλογράμματη γραφή –

       κι έμεινα εκεί διαβάζοντας μια ζωή

       το πεπρωμένο μου

       τις μικρές και μεγάλες μου πράξεις

       και δεν εσβήστη η γραφή

       από τα δάκρυά σου.

20. Ώριμος φόβος

 

Κάθε βράδυ τώρα στη δύση της ζωής μου

τραβιέμαι στη γωνιά μου,

κουκουλώνομαι με μεταξωτές σκέψεις κι όνειρα

γιατί το πρωί, με τις πρώτες ειδήσεις,

θα νιώσω πάλι κάποιος ν’ απειλεί

να μου τραβήξει το χαλί κάτω απ’ τα πόδια

και να βρεθώ στο κενό

χωρίς ελπίδα για κείνα τα χρόνια

τα ειρηνικά κι ανεπαίσχυντα.

 

 21. Corona virus

 

Κεντημένη η μορφή σου

στο κλινικό λευκό λινό της ημέρας

με σκέπαζε τρυφερά

και με νανούριζε ο ήχος της φωνής σου.

Σκληρά τα μέτρα

καίρια κι αποκαρδιωτικά τα νέα

παγκοσμίως

‟Θα περάσει ο άνους εισβολέας.

Να φοβάσαι περισσότερο τους κατ’ εικόνα

και καθ’ ομοίωσινˮ.

Χρυσούλα Πλάλα