ΖΑΧΑΡΗ ΛΕΝΗ_"Η ΔΥΣΚΟΛΙΑ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΝΕΟΣ ΣΗΜΕΡΑ"

 Αναδημοσίευση από το περιοδικό «Περί ου»/www.periou.gr/

 

Λένη Ζάχαρη: Η δυσκολία να είσαι νέος σήμερα

Post author:Λένη Ζάχαρη / Post published:25 Απριλίου 2026 / Post category: Έκτακτα δίχως τακτ / ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΕΙΣ

 

Πίνακας Αλέκου Φασιανού «Φίλοι», Ίδρυμα Θεοχαράκη, Αθήνα

 

Είναι περίεργες οι μέρες που ζούμε και κανένας δεν μπορεί να φέρει αντίρρηση σ’ αυτό. Τόσο σε παγκόσμιο επίπεδο όσο και σε εσωτερικό. Κι όμως, κι αυτό δεν ισχύει μόνο για εμάς, οι αντιδράσεις που εκδηλώνονται είναι περιορισμένες σε αριθμό αλλά και σε συμμετοχή. Οι άνθρωποι μοιάζουν και είναι κουρασμένοι απ’ την καθημερινότητά τους. Και το χειρότερο; Έχουν προλάβει κι έχουν κουραστεί οι νέοι άνθρωποι. Οι περισσότεροι ζητούν την ηρεμία τους. Αυτό δεν είναι κάποιο άλυτο μυστήριο ή κάποιο περίεργο ανεξήγητο. Όταν φτάνεις στο σημείο να μην μπορείς να ζήσεις από τη δουλειά σου ή όταν ο κόσμος φλέγεται, τότε δεν έχεις ελπίδες για κάτι καλύτερο και κουράζεσαι τόσο συναισθηματικά όσο και σωματικά, αφού η ψυχολογική κούραση βαραίνει και το σώμα.

Μιλάμε για γενιές νεόπτωχων και ανθρώπους που το παρόν και το μέλλον τους είναι και διαγράφεται ζοφερό. Αδυνατούν ν’ αποχωριστούν το εφηβικό δωμάτιό τους και την οικογενειακή εστία, ν’ ανοίξουν τα φτερά τους και να δημιουργήσουν και να ονειρευτούν το μέλλον τους. Το να φτιάξουν δική τους οικογένεια είναι ζήτημα ηρωισμού! Αν σκεφτούμε ότι το ενοίκιο κοστίζει όσο ένας μισθός και ένα παιδί για να έρθει στον κόσμο χρειάζεται μερικές χιλιάδες ευρώ, τότε μιλάμε πραγματικά για ήρωες.

Βλέπουμε νέους σιγά-σιγά να αποσύρονται και να μην κάνουν τίποτα απ’ αυτά. Στις παραγωγικές ηλικίες των 30+ ετών βρίσκονται χωρίς δουλειά ή με εργασίες που τους αποφέρουν μισθούς πείνας. Πολλοί, για να ξεπεράσουν την κατάθλιψη που τους προκαλεί αυτή η κατάσταση, ασχολούνται με δημιουργικές εργασίες μετά το πέρας της εργασίας τους κι έτσι βλέπουμε νέους να ασχολούνται με το διάβασμα, το γράψιμο, τη ζωγραφική κι άλλες από τις καλές τέχνες ερασιτεχνικά. Απομονωμένοι όμως, καθώς τα χρήματα δεν φτάνουν για συναναστροφές. Βεβαίως, είναι κι αυτοί που χωρίς κανένα ενδιαφέρον ξημεροβραδιάζονται στις καφετέριες χωρίς να έχουν να κάνουν κάτι. Αυτό κι αν είναι κατάντια για ανθρώπους που θα έπρεπε να δουλεύουν και να παράγουν έργο.

Όταν μια κοινωνία καταδικάζει τη νεολαία της σε απραξία, έχει μεγάλο πρόβλημα. Προφανώς δεν επιθυμεί να αποκαταστήσει επαγγελματικά τον ανθό της και προτιμά την ανεργία και την εξαθλίωση του ανεπαρκούς κατώτατου μισθού που δεν φτάνει να καλύψει τις ανάγκες τους. Προτιμά να καλλιεργεί προσδοκίες για να εξασφαλίζει απελπισμένους ψηφοφόρους και οπαδούς που θα ζητήσουν κάποια στιγμή ρουσφέτια – γιατί το ρουσφέτι δεν πέθανε.

Το μεγάλο ζήτημα είναι, όμως, τι γίνεται με τη νεολαία που ζει αποτραβηγμένη από την όποια διασκέδαση, ψυχαγωγία και δεν μπορεί να δράσει και να αντιδράσει; Θα μου πείτε, οι άλλοι αντιδρούν; Κανένας δεν αντιδρά! Αυτό είναι το πρόβλημα. Κι αυτοί που εργάζονται για ψίχουλα το γνωρίζουν.

Δεν είναι δυνατόν μια κοινωνία να επενδύει μόνο στην άμυνα και να αφήνει στην εξαθλίωση αυτούς που αύριο ίσως τους ζητήσει να αμυνθούν… Δεν είναι δυνατόν να δίνονται μισθοί πείνας και να περιμένουν οι κυβερνώντες απ’ τη φορολογία των κατώτερων στρωμάτων να μαζέψουν χρήματα. Ούτε να περιμένουν να καλυφθούν οι εισπράξεις για τις συντάξεις του μέλλοντος.

Μόνο όταν δεν σε νοιάζει ο λαός που κυβερνάς, οι νέοι του τόπου που κυβερνάς, μόνο όταν σκέφτεσαι “Εγώ βόλεψα τα παιδιά μου, αυτοί ας κόψουν το λαιμό τους”, πράττεις με τόση αδιαφορία και σχεδόν κακία θα έλεγε κανείς. Στερείς τα όνειρα και τις ελπίδες από ανθρώπους που σπούδασαν για να έχουν ένα καλύτερο μέλλον, για ανθρώπους που διψούν να προσφέρουν και να δημιουργήσουν.

Όμως τα όνειρα κάποτε εκδικούνται… Είναι σαν την ιστορία… Δεν γίνεται συνεχώς να αδιαφορείς για τους ανθρώπους σαν να είναι σκουπίδια και να τους κοροϊδεύεις σαν να είναι μειράκια. Δυστυχώς, όλες οι κινήσεις των κυβερνώντων αυτό δείχνουν, αν σκεφτεί κανείς τα σκάνδαλα που ταλανίζουν τον τόπο, αν σκεφτεί κανείς τα Τέμπη…

 (Πηγή: Περιοδικό «Περί ου», 25 Απριλίου 2026 / Έκτακτα δίχως τακτ / Προσεγγίσεις / https://www.periou.gr/leni-zachari-i-dyskolia-na-eisai-neos-simera/)

 

TAGS: ΑΝΕΡΓΙΑ, ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ, ΕΚΤΑΚΤΑ, ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ, ΝΕΟΙ, ΟΝΕΙΡΑ, ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΕΙΣ

 

Λένη Ζάχαρη: Η Λένη Ζάχαρη γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Πειραιά. Σπούδασε Θεολογία και Ιστορία στο ΕΚΠΑ. Έχει εκδώσει την ποιητική συλλογή "Να με λες Ελένη", από τις εκδόσεις Λέμβος. Αρθρογραφεί στο Περί ου. 

ΠΑΤΕΡΑΣ - ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΜΕΝΟ

 Αναδημοσίευση από:

https://www.facebook.com/photo/?fbid=932786168654611&set=a.146522067281029

 

Πατέρας

 

Πατέρας;;... Μια ερώτηση που έγινε σε μια ομάδα φοιτητών σε ένα πανεπιστήμιο. Οι απαντήσεις ήταν όμορφες και παραδοσιακές, αλλά μόνο μία απάντηση ενθουσίασε τον καθηγητή και την διάβασε με μεγάλο ενδιαφέρον…

  

***

Όταν ήμουν παιδί, φορούσα τα παπούτσια του πατέρα μου και περπατούσα με δυσκολία λόγω του μεγάλου μεγέθους που είχαν, εγώ αισθανόμουν μεγάλος, ήθελα πολύ να του μοιάζω…

Έβαζα τα γυαλιά του και ένιωθα υπέροχα...

Φορούσα το πουκάμισό του και ένιωθα κύρος...

Κάτι μου ερχόταν στο μυαλό, και του το ζητούσα... Το δεχόταν και μου το έφερνε...

Ερχόταν σπίτι και με αγκάλιαζε γελώντας, χωρίς να γνωρίζουμε πώς πέρασε τη μέρα του και πόσο υπέφερε στη δουλειά...

*** 

Εγώ μεγάλωσα και ο πατέρας μου γέρασε.

Δεν φοράω πλέον τα παπούτσια του, είναι παλιά... !!

Περιφρονώ τα παλιά ρούχα του, γιατί δεν είναι στη μόδα... !!

Τα λόγια και οι ερωτήσεις του για μένα έχουν γίνει παρέμβαση στις υποθέσεις μου και δεν μου αρέσουν... !!

Η γέρικη οσμή του με κάνει να τον σιχαίνομαι... !!

Αν καθυστερήσω κι ανησυχεί, νιώθω ότι με καταπιέζει κι εύχομαι να μην ήταν εκεί, για να είχα την ησυχία μου... !!

Του μιλούσα με δυνατή φωνή, γιατί με εκνεύριζαν τα λόγια του... αυτός σιωπηλά με κοιτούσε όχι από φόβο, αλλά από αγάπη... !!

Περπατούσε πλάι μου με δυσκολία... και δεν είχα την υπομονή να ακολουθώ το βήμα του, κρατώντας το χέρι του για να τον βοηθήσω... !!

Έχανε τα λόγια του και εγώ γελούσα· χαμογελώντας δεχόταν το γέλιο μου... !!

Κι άρχισε να με κουράζει, όταν τυφλώθηκε κι έμεινε κατάκοιτος λόγω των γηρατειών του... !!

 ***

Τώρα συνειδητοποίησα, αλλά είναι αργά, ο πατέρας μου δεν κουράστηκε ποτέ μαζί μου... στα παιδικά μου χρόνια... στην άγνοιά μου... στην ανοησία μου... στις σπουδές μου... στη στενοχώρια μου... στην ευημερία μου.... στα πάντα...

Σκεφτήκατε ποτέ να αντέξετε τα γεράματα και την ασθένειά του ;;

Όταν γεράσουν οι γονείς σας να είστε καλοί μαζί τους… Γιατί, όταν φύγουν από τη ζωή, όλοι θα επιθυμούσατε να τους ξαναδείτε.

Όπως εγώ, θα έδινα τα πάντα να έβλεπα τον πατέρα μου και να του ζητούσα να με συγχωρέσει! "Συγνώμη, Πατέρα"…  

 

ΥΓ: ΠΕΙΤΕ ΣΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ ΣΑΣ ΟΤΙ ΤΟΥΣ ΑΓΑΠΑΤΕ, ΡΕΕΕΕ… ΦΙΛΗΣΤΕ ΤΗΝ ΜΑΝΑ ΣΑΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΣΑΣ ΟΣΟΙ ΤΟΥΣ ΕΧΕΤΕ ΑΚΟΜΑ. ΦΙΛΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΔΥΟ ΦΟΡΕΣ... Η ΜΙΑ ΓΙΑ ΜΑΣ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΕΧΟΥΜΕ ΧΑΣΕΙ...

Κείμενο - Φωτογραφία: Γιώργος Κουρμεντάλας

 Πηγή: https://www.facebook.com/photo/?fbid=932786168654611&set=a.146522067281029

ΟΔΗΓΙΕΣ ΚΕΕΛΠΝΟ ΓΙΑ ΚΑΠΝΟ ΑΠΟ ΠΥΡΚΑΓΙΑ

ΟΔΗΓΙΕΣ ΤΟΥ ΚΕΕΛΠΝΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΠΝΟ ΑΠΟ ΦΩΤΙΑ

Τη λήψη μέτρων για την αποφυγή εισπνοής καπνού, λόγω φωτιάς που βρίσκεται σε εξέλιξη, συστήνει το ΚΕΕΛΠΝΟ.

Συγκεκριμένα:

• Στην περίπτωση συνθηκών που ευνοούν την έντονη έκθεση σε καπνό, συστήνεται η απομάκρυνση από την περιοχή, εφόσον είναι εφικτό, για όσο διάστημα το φαινόμενο παραμένει έντονο.

• Σε περίπτωση που δεν είναι εφικτή η απομάκρυνση από την περιοχή, παραμείνετε όσο το δυνατόν περισσότερο σε κλειστούς χώρους, με σωστές συνθήκες κλιματισμού και διατηρήσετε τον εσωτερικό αέρα όσο το δυνατόν περισσότερο καθαρό, με την αποφυγή του καπνίσματος στους κλειστούς χώρους και τη χρήση σκούπας τόσο ηλεκτρικής όσο και συμβατικής.

• Σε περίπτωση απουσίας καπνού εξωτερικά, αερίζουμε τους εσωτερικούς χώρους για ανανέωση του αέρα ανοίγοντας τα παράθυρα.

Οδηγίες προστασίας

από την εισπνοή καπνού σε περίπτωση πυρκαγιάς

• Αποφύγετε τις εξωτερικές δραστηριότητες για όσο διάστημα υπάρχει καπνός.

• Αποφύγετε την σωματική καταπόνηση.

• Καταναλώσετε άφθονες ποσότητες πόσιμου νερού και υγρών, ειδικά κατά τα διαστήματα έντονης παρουσίας καπνού.

• Σε περίπτωση εμφάνισης συμπτωμάτων από το αναπνευστικό ή καρδιαγγειακό σύστημα που μπορεί να σχετίζονται με υπερβολική έκθεση σε καπνό, όπως επίμονος βήχας, δυσκολία ή/και συριγμός στην αναπνοή, σφίξιμο ή πόνος στο στήθος, ταχυκαρδία, ναυτία, ασυνήθιστη κόπωση ή ζάλη, ζητήστε άμεσα ιατρική βοήθεια.

Σε γενικές γραμμές, η έκθεση στον καπνό ενδέχεται να προκαλέσει ερεθισμό των ματιών και του αναπνευστικού συστήματος, καθώς και επιδείνωση τυχόν αναπνευστικών και καρδιολογικών νοσημάτων.

(Πηγή: https://www.kathimerini.gr/1038197/article/epikairothta/ellada/odhgies-toy-keelpno-gia-ton-kapno-apo-th-fwtia-sthn-eyvoia)

ΜΑΥΡΑΓΑΝΗΣ Ε. ΞΕΝΟΦΩΝ - Η ΕΛΜΕ ΛΕΣΒΟΥ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ

Η ΕΛΜΕ ΛΕΣΒΟΥ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ

Γράφει ο Ξενοφών Ε. Μαυραγάνης

Η νέα πρόεδρος του Σ.τ.Ε. κυρία Αικατερίνη Σακελλαροπούλου, της οποίας η επιλογή επιδοκιμάσθηκε από όλες τις πλευρές, δεν είναι μια τυχαία δικαστής. Έχει διαγράψει σπουδαία πορεία και ως προς την υποστήριξη των δικαιωμάτων αυτής και των συναδέλφων της, ως εκπρόσωπός τους.

Αλλά δεν είναι μόνο αυτό που την χαρακτηρίζει. Είναι που διετέλεσε πρόεδρος του Γ’ τμήματος του Σ.τ.Ε., που εξέδωσε την «εθνοπροδοτική» για κάποιους απόφαση, με την οποία απορρίφθηκαν οι προσφυγές μερικών ΥΠΕΡΕΛΛΗΝΩΝ που ανησυχούσαν για τον καταστροφικό επηρεασμό των παιδιών τους από τα «μιασμένα» προσφυγόπουλα.

Απαντώντας λοιπόν σ’ αυτούς τους φόβους των καθαρόαιμων Ελλήνων η 470/2018 απόφαση του Σ.τ.Ε., με πρόεδρο τη νέα πρόεδρο του Σ.τ.Ε., λέει ότι «δεν υφίστανται οι ίδιοι ευθέως κάποια βλάβη, δηλ. δεν υπάρχει μεταξύ αυτών και των προβαλλομένων πράξεων ιδιαίτερος δεσμός» αλλά και «γιατί η συναισθηματική και ψυχολογική κατάστασή τους (των προσφυγόπουλων), ύστερα από την πολύμηνη ταλαιπωρία τους και την εμπειρία του πολέμου που βίωσαν, δημιούργησε ως προς την προσαρμογή τους στο νέο «ξένο» κοινωνικό περιβάλλον», γι’ αυτό και πρέπει να προστατευθούν, εντασσόμενα, διά του σχολείου, στην ελληνική κοινωνία για όσο θα ζουν σ’ αυτήν. Λέει και άλλα πολλά η εμβληματική αυτή δικαστική απόφαση και για τους εμβολιασμούς και για τις επιδημίες, αλλά ο χώρος μας είναι λίγος.

Παράλληλα ο Άρειος Πάγος, με πρόσφατη εγκύκλιό του στις δικαστικές αρχές, τους γνωστοποιεί ότι «ο όρος “λαθρομετανάστης”, εκτός του ότι δεν είναι δόκιμος, μπορεί να είναι και μειωτικός για την προσωπικότητα του ατόμου και βεβαίως δεν απαντάται στην ελληνική νομοθεσία, όπου γίνεται λόγος για ¨παράνομη είσοδο στη χώρα». Ως εκ τούτου, συστήνεται «να αποφεύγεται η χρήση του όρου «λαθρομετανάστης», για να αποφεύγονται τα φαινόμενα ξενοφοβίας και ρατσισμού, προσθέτως δε να ευαισθητοποιηθεί η τοπική κοινωνία».

Στον αντίποδα όλων αυτών και μιας σειράς άρθρων, μελετών και τοποθετήσεων η πλειοψηφία (ΔΑΚΕ) της ΕΛΜΕ Λέσβου, της συνδικαλιστικής δηλαδή οργάνωσης των εκπαιδευτικών, των «δασκάλων» δηλονότι των Λεσβίων εφήβων, έλαβε απόφαση, που την δημοσιοποίησε βεβαίως, υποστηρίζοντας ότι η απόλυτα σωστή, δεδομένων και των συνθηκών που επικρατούν στη Λέσβο, είναι η λέξη «λαθρομετανάστης», εισάγοντας και ως δάσκαλοι αυτοί την αρχή της ξενοφοβίας, του ρατσισμού, αλλά και του μίσους έναντι συνανθρώπων τους, ταλαιπωρημένων και βασανισμένων σωματικά και ψυχικά από την «εμπειρία» του ξεριζωμού από τις γενέθλιες γαίες τους.

Κόντρα σ’ αυτήν τη βάρβαρη εκδοχή της διοίκησης της ΕΛΜΕ, υπάρχει ένα θαυμάσιο, όσο και άκρως τολμηρό κείμενο του δρα Θεολογίας Αθανάσιου Καλαμάτα, διευθυντή του ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΚΟΥ σχολείου Μυτιλήνης, δημοσιευμένο στον ιστότοπο ΕΝΔΟΤΟΠΟΣ, που λέει:

«Ένα από τα πολλά στρεβλά που συμβαίνουν στον εκπαιδευτικό χώρο, είναι και ο κομματισμός που καθιστά υπαρκτή την έλλειψη όχι μόνο του ορθού πολιτικού λόγου, αλλά και του παιδαγωγικού. Στη γνωστή κόντρα που κατά τις τελευταίες μέρες έχει ξεσπάσει στην τοπική εκπαιδευτική κοινότητα, για το αν οι μετανάστες θα πρέπει να ονομάζονται «λαθρομετανάστες» ή όχι , δεν είναι καθόλου δύσκολο νηφάλιος νους να διαπιστώνει ότι οι κομματάνθρωποι εκπαιδευτικοί… αρνούνται να κατανοήσουν το εξής απλό: Πέραν της αδυναμίας πολιτικής διαχείρισης του μεταναστευτικού ζητήματος, ο εκπαιδευτικός χώρος οφείλει να το αντιμετωπίζει με την ενδεδειγμένη παιδαγωγική ευαισθησία, τουτέστιν ανθρωπιστική, της προσφοράς δηλαδή προς τον άνθρωπο».

Μετά από όλα αυτά, και κυρίως μετά την ευθεία σύγκρουση της ηγεσίας των εκπαιδευτικών της Λέσβου με τα θέσφατα της δικαιοσύνης, θα περίμενε κανείς από τον βουλευτή, πρώην υπουργό δικαιοσύνης, πρώην αρεοπαγίτη και κυρίως πρώην συνδικαλιστικό ηγέτη των δικαστών και εισαγγελέων κ. Χ. Αθανασίου να τους αποδοκιμάσει ή έστω να τους κάνει υποδείξεις, αλλά και από μερικούς έστω ελάχιστους εκπαιδευτικούς να διαφωνήσουν με το προεδρείο τους, αποχωρώντας από την Ένωσή τους;

ΥΓ. Μετά τη μεσημεριανή παραίτηση του σπουδαίου υπουργού εξωτερικών Ν. Κοτζιά, όλα τα άλλα είναι απλές οδοντόκρεμες.

ΟΔΗΓΙΕΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΔΑΣΙΚΕΣ ΠΥΡΚΑΓΙΕΣ

Οδηγίες σε περίπτωση φωτιάς

Ενημέρωση από τη Γενική Γραμματεία Πολιτικής Προστασίας (Γ.Γ.Π.Π.)

---

Τηλέφωνο ανάγκης:  199

Προετοιμαζόμαστε

▪ Αν το σπίτι βρίσκεται κοντά ή μέσα σε δάσος, είναι απαραίτητο να φτιαχτεί μία αντιπυρική ζώνη γύρω από το σπίτι, καθαρίζοντας σε ακτίνα τουλάχιστον 10 μέτρων τα ξερά χόρτα και φύλλα, τις πευκοβελόνες και τα κλαδιά.

▪ Κλαδεύουμε τα δένδρα μέχρι το ύψος των 3 μέτρων και απομακρύνουμε τα ξερά κλαδιά από τα δένδρα και τους θάμνους.

▪ Δεν αφήνουμε τα κλαδιά των δένδρων να ακουμπούν στους τοίχους, τη στέγη και τα μπαλκόνια του σπιτιού. Κλαδεύουμε αφήνοντας απόσταση τουλάχιστον 5 μέτρων από το σπίτι.

▪ Δεν τοποθετούμε πλαστικές υδρορροές ή σωλήνες νερού στους τοίχους του σπιτιού και παραθυρόφυλλα από εύφλεκτα υλικά στα παράθυρα και τις μπαλκονόπορτες.

▪ Φροντίζουμε ώστε τα καλύμματα στις καμινάδες και τους αεραγωγούς του σπιτιού να είναι από άφλεκτο υλικό, ώστε να μη διεισδύσουν σπίθες.

▪ Δεν αποθηκεύουμε εύφλεκτα αντικείμενα κοντά στο σπίτι.

▪ Προμηθευόμαστε κατάλληλους πυροσβεστήρες και φροντίζουμε για τη συντήρησή τους.

 

Αν η πυρκαγιά πλησιάζει στο σπίτι

▪ Διατηρούμε την ψυχραιμία μας.

▪ Μεταφέρουμε όλα τα εύφλεκτα υλικά από τον περίγυρο του κτιρίου σε κλειστούς και προφυλαγμένους χώρους.

▪ Κλείνουμε όλες τις διόδους (καμινάδες, παράθυρα, πόρτες κ.λπ.) έτσι, ώστε να μη διεισδύσουν οι καύτρες στο εσωτερικό του σπιτιού.

▪ Κλείνουμε τις παροχές φυσικού αερίου και υγρών καυσίμων μέσα και έξω από το σπίτι.

▪ Μαζεύουμε τις τέντες στα μπαλκόνια και στα παράθυρα.

▪ Διευκολύνουμε την πρόσβαση πυροσβεστικών οχημάτων, ανοίγοντας την πόρτα του κήπου.

▪ Τοποθετούμε σκάλα στην εξωτερική πλευρά του σπιτιού, αντίθετα από την κατεύθυνση της πυρκαγιάς, ώστε να υπάρχει η δυνατότητα άμεσης πρόσβασης στη στέγη.

▪ Συνδέουμε τους σωλήνες ποτίσματος και τους απλώνουμε, ώστε να καλύπτεται η περίμετρος του σπιτιού.

▪ Αν η ορατότητα είναι μειωμένη, ανάβουμε τα εσωτερικά και τα εξωτερικά φώτα του σπιτιού, για να γίνεται ορατό μέσα από τους καπνούς.

 

Μόλις περάσει μια πυρκαγιά

▪ Βγαίνουμε από το σπίτι και σβήνουμε τις μικροεστίες που απομένουν.

▪ Ελέγχουμε για τουλάχιστον 48 ώρες, ανά τακτά χρονικά διαστήματα, την περίμετρο και τους εξωτερικούς χώρους του σπιτιού, για το ενδεχόμενο αναζωπυρώσεων.

 

Αν η πυρκαγιά έχει φτάσει στο σπίτι μας

▪ Δεν εγκαταλείπουμε το κτίριο, εκτός αν η διαφυγή μας είναι πλήρως εξασφαλισμένη.

▪ Δεν μπαίνουμε μέσα σε αυτοκίνητο. Η πιθανότητα επιβίωσης σε ένα σπίτι κατασκευασμένο από άφλεκτα υλικά είναι πολύ μεγαλύτερη από εκείνη σε ένα αυτοκίνητο που βρίσκεται σε καπνούς και φλόγες.

 

Αν παραμείνουμε στο σπίτι

▪ Κλείνουμε καλά τις πόρτες και τα παράθυρα.

▪ Φράζουμε τις χαραμάδες με βρεγμένα πανιά, για να μην μπει μέσα ο καπνός.

▪ Απομακρύνουμε τις κουρτίνες από τα παράθυρα.

▪ Μεταφέρουμε στο εσωτερικό των δωματίων τα έπιπλα που βρίσκονται κοντά στα παράθυρα και τις εξωτερικές πόρτες.

▪ Κλείνουμε τις ενδιάμεσες πόρτες, για να επιβραδύνουμε την εξάπλωση της πυρκαγιάς.

▪ Γεμίζουμε την μπανιέρα, τους νιπτήρες και τους κουβάδες με εφεδρικό νερό.

▪ Συγκεντρωνόμαστε όλοι μαζί σε ένα δωμάτιο.

▪ Φροντίζουμε να υπάρχει φακός και εφεδρικές μπαταρίες μαζί μας, για την περίπτωση διακοπής ηλεκτρικού ρεύματος.

▪ Αν το σπίτι μας είναι ξύλινο, αναζητάμε καταφύγιο σε κτιστό σπίτι.

▪ Αν διαταχθεί εκκένωση της περιοχής, ακολουθούμε πιστά τις οδηγίες των Αρχών και τις διαδρομές που θα μας δοθούν.

*****

▪ Στην παρακάτω διεύθυνση θα βρείτε έναν οδηγό επιβίωσης με πολύτιμες οδηγίες της Δρ. Έλενας Χαπέση, μέλους οικογένειας πυροσβεστών. Έχει τίτλο 

"Τι πρέπει να κάνεις σε περίπτωση πυρκαγιάς":  

https://www.oneman.gr/life/ti-prepei-na-kaneis-se-periptosi-pirkagias/?utm_source=News247&utm_medium=BoN_mob_article&utm_campaign=24MediaWidget&utm_term=Pos2   

*****

Τηλέφωνο ανάγκης:  199

 

 

 

Αν αντιληφθείτε κάποια πυρκαγιά,

τηλεφωνήσετε στον αριθμό 199

ΑΝΥΠΑΝΤΡΗ ΜΗΤΕΡΑ

                   «Όμως εσείς, παρακαλώ, μη δείξετε καταφρόνια,

                        γιατί το κάθε πλάσμα χρειάζεται όλων μας τη συμπόνια.»

        

Για μια ανύπαντρη μητέρα -ανήλικη, ορφανή, ραχιτική, άχαρη και άπορη- την παιδοκτόνο Μαρία Φαρράρ, έγραψε ο Μπέρτολτ Μπρεχτ το παρακάτω ποίημα το 1922. Μια τραγική ιστορία σε ένα ποίημα, θα μπορούσε να είναι ο τίτλος του 89στιχου ποιήματος. Ο ποιητής, βασισμένος στην απολογία της παιδοκτόνου Μαρίας Φαρράρ, περιγράφει σε τρίτο πρόσωπο το προσωπικό δράμα και το έγκλημά της. Στέκεται, σαν αυτόκλητος συνήγορος, ανάμεσα στη νεαρή παιδοκτόνο και στο ακροατήριο του δικαστηρίου-κοινωνίας κι αναφέρει με λεπτομέρειες και ρεαλισμό τις προσπάθειές της να απαλλαγεί από την ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη και τον κοινωνικό στιγματισμό, προβάλλοντας στις πραγματικές τους διαστάσεις τα συναισθήματα της ανύπαντρης εγκυμονούσας. Ούτε οι δυο ενέσεις μιας κομπογιαννίτισσας γριάς ούτε το τσίπουρο με το πιπέρι ούτε οι προσευχές και τα τάματα στην Παναγιά βοήθησαν τη μικρή υπηρέτρια ν’ απαλλαγεί από την αγωνία για την αποκάλυψη της «αμαρτίας», την κατάκριση και την καταφρόνια του κόσμου. ΝΤΡΟΠΗ και ΦΟΒΟΣ που διαρκούν εννιά μήνες, ΟΔΥΝΗ και ΩΔΙΝΕΣ. Χαράματα μιας παγωμένης νύχτας, μετά από μια βασανιστική μέρα δουλειάς, στον απόπατο του σπιτιού, η Μαρία Φαρράρ έφερε στον κόσμο ένα αγοράκι. Όμως τα κλάματα του νεογέννητου τη γέμισαν τρόμο κι έξω φρενών το χτυπούσε μέχρι να βουβαθεί. Μετά πήρε κοντά της στο κρεβάτι το πεθαμένο της μωρό μέχρι να ξημερώσει και το πρωί το έκρυψε στο πλυσταριό. Η παιδοκτόνος Μαρία Φαρράρ πέθανε στη φυλακή στιγματισμένη και καταδικασμένη.

Σήμερα, Απρίλης του 2018, έναν αιώνα σχεδόν αργότερα, ας σκεφτούμε αν και πόσο έχουμε αλλάξει εμείς οι μεγάλοι, τα νεαρά παιδιά, οι συνάνθρωποί μας, το κράτος, η κοινωνία μας. Είμαστε πραγματικά ή φαινόμαστε ανθρωπιστές; Ο ποιητής μας παρακαλεί στο τέλος κάθε στροφής του ποιήματός του να μη δείξουμε καταφρόνια, «γιατί το κάθε πλάσμα χρειάζεται όλων μας τη συμπόνια». Το επαναλαμβάνει εννιά φορές, όσοι κι οι μήνες που κυοφορείται ένα βρέφος. Ας σκεφτούμε... Κι αν θελήσουμε να κάνουμε κριτική «κι έτσι να δούμε τι είμ' εγώ και τι είσαι συ», να αναζητήσουμε ευθύνες, να γράψουμε σχόλια σε ειδήσεις και να ρίξουμε το «ανάθεμα», ας προτιμήσουμε να κρίνουμε πρώτα τον εαυτό μας, τα λόγια και τις πράξεις και την ηθική μας…

Μπέρτολτ Μπρεχτ (Bertolt Brecht 1898-1956)

«Για την παιδοκτόνο Μαρία Φαρράρ»
   [Von der Kindesmörderin Marie Farrar]

1
Μαρία Φαρράρ, γεννηθείσα τον Απρίλιον,

ανήλικη, ορφανή, ραχιτική, όψεως κοινής,
λευκού έως τώρα ποινικού μητρώου,
εσκότωσε το παιδί της ως εξής:
Σ’ ένα κατώι -λέει- σαν ήταν δυο μηνών,
να το ξεφορτωθεί προσπάθησε όπως - όπως,
με δυο ενέσεις που της έκανε μια γριά.
Πόνεσε, λέει, πολύ – όμως χαμένος κόπος.
                Αλλά εσείς, παρακαλώ, μη δείξετε καταφρόνια,
                γιατί το κάθε πλάσμα χρειάζεται όλων μας τη συμπόνια.

2

Πλήρωσε ωστόσο -λέει- ό,τι είχε συμφωνήσει.
Σφιχτόδενε με πάνες την κοιλιά της,
τσίπουρο έπινε με πιπέρι, αλλά το μόνο
που πέτυχε ήταν να γδαρθούν τα σωθικά της.
Το φούσκωμα φαινόταν πια ξεκάθαρα,
κι αβάσταχτα πονούσε όταν σφουγγάριζε.
Ψήλωσε, ωστόσο – λέει. Και προσεύχονταν
στην Παναγιά και τάματα της χάριζε.
               Όμως εσείς, παρακαλώ, μη δείξετε καταφρόνια,
               γιατί το κάθε πλάσμα χρειάζεται όλων μας τη συμπόνια.

3

Μα οι προσευχές της πήγανε του κάκου.
Πολλά ζητούσε, ως φαίνεται. Κι ολοένα
στον όρθρο ζαλιζόταν, κρύος την έλουζε ιδρώτας
καθώς γονατιστή παρακαλούσε την Παρθένα.
Αλλά κατάφερε να μην την πάρουν είδηση
ωσότου ζύγωσε η ώρα να γεννήσει,
γιατί κανείς ποτέ δε φανταζότανε
πως μια τόσο άχαρη κοπέλα είχε αμαρτήσει.
                Κι εσείς, παρακαλώ, μη δείξετε καταφρόνια,
                γιατί το κάθε πλάσμα χρειάζεται όλων μας τη συμπόνια.

4

Τη μέρα κείνη -λέει- τη χαραυγή,
καθώς, σκουπίζοντας τις σκάλες, είχε σκύψει,
άγρια νύχια της ξεσκίσαν την κοιλιά.
Ωστόσο μπόρεσε τους πόνους της να κρύψει.
Ολημερίς σουρνόταν τη μπουγάδα απλώνοντας
κι έσπαζε το κεφάλι της ώσπου να νιώσει
πως έφτασε της γέννας της η ώρα. Κι έτρεμε
η καρδιά της σαν, αργά, τράβηξε να ξαπλώσει.
                Αλλά εσείς, παρακαλώ, μη δείξετε καταφρόνια,
                γιατί το κάθε πλάσμα χρειάζεται όλων μας τη συμπόνια.

5

Μα την ξαναφώναξαν πριν να καλογείρει:
χιόνι είχε πέσει κι έπρεπε αυτή να το σκουπίσει.
Και σκούπιζε ως τις έντεκα. Μια ατέλειωτη ήταν μέρα.
Τη νύχτα μόνο μπόρεσε ήσυχα να γεννήσει.
Και γέννησε -όπως λέει- ένα αγόρι.
Όμοιο ήταν μ’ όλα τ’ άλλα αγόρια.
Μόνο που αυτή δεν ήταν σαν τις άλλες μάνες.
                Κι εσείς, παρακαλώ, μη δείξετε καταφρόνια,
                γιατί το κάθε πλάσμα χρειάζεται όλων μας τη συμπόνια.

6

Αφήστε τη, λοιπόν, ν’ αποτελειώσει
την ιστορία για κείνο το παιδί
(λέει πως δε θέλει τίποτα να κρύψει),
κι έτσι θα δούμε τι είμ’ εγώ και τι είσαι συ.
Λέει πώς μόλις πήγε στο κρεβάτι,
αναγούλες τήνε πιάσανε και ρίγη.
Μονάχη, αλαφιασμένη τι θα γίνει,
με κόπο τις φωνές της κρυφοπνίγει.
                Όμως εσείς, παρακαλώ, μη δείξτε καταφρόνια,
                γιατί το κάθε πλάσμα χρειάζεται όλων μας τη συμπόνια.

7

Μ’ όσες της απομένανε δυνάμεις
-η κάμαρά της ήταν κιόλας παγωμένη-
σύρθηκε ως τον απόπατο (μα πότε,
δε θυμάται πια) κι εκεί, παρατημένη,
γέννησε, τα χαράματα. Κι ήτανε λέει,
ολότελα χαμένη κι ένιωθε πια να κοκαλώνει,
μόλις μπορούσε να κρατήσει το παιδί της,
γιατί μες στη σοφίτα τρύπωνε το χιόνι.
                Κι εσείς, παρακαλώ, μη δείξετε καταφρόνια,
                γιατί το κάθε πλάσμα χρειάζεται όλων μας τη συμπόνια.

8
Και τότε, πριν στην κάμαρα γυρίσει
-και μόνο τότε- να κλαίει αρχινάει το παιδί.
Κι εκείνη φρένιασε τόσο, καθώς λέει,
που με τις δυο γροθιές της, σαν τυφλή,
το χτύπαε και το χτύπαε, μέχρι να βουβαθεί.
Και τότε, πήρε το πεθαμένο της μωρό
μες στο κρεβάτι ώσπου να ξημερώσει,
και, το πρωί, το ’κρυψε μες στο πλυσταριό.
                Αλλά εσείς, παρακαλώ, μη δείξετε καταφρόνια,
                γιατί το κάθε πλάσμα χρειάζεται όλων μας τη συμπόνια.

9
Μαρία Φαρράρ, γεννημένη έναν Απρίλη,
στου Μάισσεν πέθανε τη φυλακή,
κοριτσομάνα, καταδικασμένη,
του κάθε ανθρώπου τις αδυναμίες ιστορεί.
Σεις, που γεννάται σε κρεβάτια πεντακάθαρα
και «ευλογημένος» λέτε της κοιλιάς σας ο καρπός,
μη ρίχτε στους αδύναμους τ’ ανάθεμα.
Βαρύ ήτανε το κρίμα της, μα ο πόνος της πικρός.
                Γι’ αυτό, παρακαλώ, μη δείξτε καταφρόνια,
                γιατί το κάθε πλάσμα χρειάζεται όλων μας τη συμπόνια.
                                                                                                           (1922)

(Μπέρτολτ Μπρεχτ «Ποιήματα», μτφ. Μάριος Πλωρίτης, εκδόσεις Θεμέλιο, Αθήνα 2000, σελ. 16-19)

         «Όμως εσείς, παρακαλώ, μη δείξετε καταφρόνια,

                       γιατί το κάθε πλάσμα χρειάζεται όλων μας τη συμπόνια.»

 Μυρσίνη Μ. Βουνάτσου