ΖΑΧΑΡΗ ΛΕΝΗ_"Η ΔΥΣΚΟΛΙΑ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΝΕΟΣ ΣΗΜΕΡΑ"

 Αναδημοσίευση από το περιοδικό «Περί ου»/www.periou.gr/

 

Λένη Ζάχαρη: Η δυσκολία να είσαι νέος σήμερα

Post author:Λένη Ζάχαρη / Post published:25 Απριλίου 2026 / Post category: Έκτακτα δίχως τακτ / ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΕΙΣ

 

Πίνακας Αλέκου Φασιανού «Φίλοι», Ίδρυμα Θεοχαράκη, Αθήνα

 

Είναι περίεργες οι μέρες που ζούμε και κανένας δεν μπορεί να φέρει αντίρρηση σ’ αυτό. Τόσο σε παγκόσμιο επίπεδο όσο και σε εσωτερικό. Κι όμως, κι αυτό δεν ισχύει μόνο για εμάς, οι αντιδράσεις που εκδηλώνονται είναι περιορισμένες σε αριθμό αλλά και σε συμμετοχή. Οι άνθρωποι μοιάζουν και είναι κουρασμένοι απ’ την καθημερινότητά τους. Και το χειρότερο; Έχουν προλάβει κι έχουν κουραστεί οι νέοι άνθρωποι. Οι περισσότεροι ζητούν την ηρεμία τους. Αυτό δεν είναι κάποιο άλυτο μυστήριο ή κάποιο περίεργο ανεξήγητο. Όταν φτάνεις στο σημείο να μην μπορείς να ζήσεις από τη δουλειά σου ή όταν ο κόσμος φλέγεται, τότε δεν έχεις ελπίδες για κάτι καλύτερο και κουράζεσαι τόσο συναισθηματικά όσο και σωματικά, αφού η ψυχολογική κούραση βαραίνει και το σώμα.

Μιλάμε για γενιές νεόπτωχων και ανθρώπους που το παρόν και το μέλλον τους είναι και διαγράφεται ζοφερό. Αδυνατούν ν’ αποχωριστούν το εφηβικό δωμάτιό τους και την οικογενειακή εστία, ν’ ανοίξουν τα φτερά τους και να δημιουργήσουν και να ονειρευτούν το μέλλον τους. Το να φτιάξουν δική τους οικογένεια είναι ζήτημα ηρωισμού! Αν σκεφτούμε ότι το ενοίκιο κοστίζει όσο ένας μισθός και ένα παιδί για να έρθει στον κόσμο χρειάζεται μερικές χιλιάδες ευρώ, τότε μιλάμε πραγματικά για ήρωες.

Βλέπουμε νέους σιγά-σιγά να αποσύρονται και να μην κάνουν τίποτα απ’ αυτά. Στις παραγωγικές ηλικίες των 30+ ετών βρίσκονται χωρίς δουλειά ή με εργασίες που τους αποφέρουν μισθούς πείνας. Πολλοί, για να ξεπεράσουν την κατάθλιψη που τους προκαλεί αυτή η κατάσταση, ασχολούνται με δημιουργικές εργασίες μετά το πέρας της εργασίας τους κι έτσι βλέπουμε νέους να ασχολούνται με το διάβασμα, το γράψιμο, τη ζωγραφική κι άλλες από τις καλές τέχνες ερασιτεχνικά. Απομονωμένοι όμως, καθώς τα χρήματα δεν φτάνουν για συναναστροφές. Βεβαίως, είναι κι αυτοί που χωρίς κανένα ενδιαφέρον ξημεροβραδιάζονται στις καφετέριες χωρίς να έχουν να κάνουν κάτι. Αυτό κι αν είναι κατάντια για ανθρώπους που θα έπρεπε να δουλεύουν και να παράγουν έργο.

Όταν μια κοινωνία καταδικάζει τη νεολαία της σε απραξία, έχει μεγάλο πρόβλημα. Προφανώς δεν επιθυμεί να αποκαταστήσει επαγγελματικά τον ανθό της και προτιμά την ανεργία και την εξαθλίωση του ανεπαρκούς κατώτατου μισθού που δεν φτάνει να καλύψει τις ανάγκες τους. Προτιμά να καλλιεργεί προσδοκίες για να εξασφαλίζει απελπισμένους ψηφοφόρους και οπαδούς που θα ζητήσουν κάποια στιγμή ρουσφέτια – γιατί το ρουσφέτι δεν πέθανε.

Το μεγάλο ζήτημα είναι, όμως, τι γίνεται με τη νεολαία που ζει αποτραβηγμένη από την όποια διασκέδαση, ψυχαγωγία και δεν μπορεί να δράσει και να αντιδράσει; Θα μου πείτε, οι άλλοι αντιδρούν; Κανένας δεν αντιδρά! Αυτό είναι το πρόβλημα. Κι αυτοί που εργάζονται για ψίχουλα το γνωρίζουν.

Δεν είναι δυνατόν μια κοινωνία να επενδύει μόνο στην άμυνα και να αφήνει στην εξαθλίωση αυτούς που αύριο ίσως τους ζητήσει να αμυνθούν… Δεν είναι δυνατόν να δίνονται μισθοί πείνας και να περιμένουν οι κυβερνώντες απ’ τη φορολογία των κατώτερων στρωμάτων να μαζέψουν χρήματα. Ούτε να περιμένουν να καλυφθούν οι εισπράξεις για τις συντάξεις του μέλλοντος.

Μόνο όταν δεν σε νοιάζει ο λαός που κυβερνάς, οι νέοι του τόπου που κυβερνάς, μόνο όταν σκέφτεσαι “Εγώ βόλεψα τα παιδιά μου, αυτοί ας κόψουν το λαιμό τους”, πράττεις με τόση αδιαφορία και σχεδόν κακία θα έλεγε κανείς. Στερείς τα όνειρα και τις ελπίδες από ανθρώπους που σπούδασαν για να έχουν ένα καλύτερο μέλλον, για ανθρώπους που διψούν να προσφέρουν και να δημιουργήσουν.

Όμως τα όνειρα κάποτε εκδικούνται… Είναι σαν την ιστορία… Δεν γίνεται συνεχώς να αδιαφορείς για τους ανθρώπους σαν να είναι σκουπίδια και να τους κοροϊδεύεις σαν να είναι μειράκια. Δυστυχώς, όλες οι κινήσεις των κυβερνώντων αυτό δείχνουν, αν σκεφτεί κανείς τα σκάνδαλα που ταλανίζουν τον τόπο, αν σκεφτεί κανείς τα Τέμπη…

 (Πηγή: Περιοδικό «Περί ου», 25 Απριλίου 2026 / Έκτακτα δίχως τακτ / Προσεγγίσεις / https://www.periou.gr/leni-zachari-i-dyskolia-na-eisai-neos-simera/)

 

TAGS: ΑΝΕΡΓΙΑ, ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ, ΕΚΤΑΚΤΑ, ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ, ΝΕΟΙ, ΟΝΕΙΡΑ, ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΕΙΣ

 

Λένη Ζάχαρη: Η Λένη Ζάχαρη γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Πειραιά. Σπούδασε Θεολογία και Ιστορία στο ΕΚΠΑ. Έχει εκδώσει την ποιητική συλλογή "Να με λες Ελένη", από τις εκδόσεις Λέμβος. Αρθρογραφεί στο Περί ου. 

ΛΕΣΧΗ ΠΛΩΜΑΡΙΟΥ - ΣΚΑΚΙ 2026

   

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΛΕΣΧΗΣ ΠΛΩΜΑΡΙΟΥ "ΒΕΝΙΑΜΙΝ ΛΕΣΒΙΟΣ"

     Βενιαμίν Λέσβιος / 24 Απρ 2026

 ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ

ΔΙΑΣΥΛΛΟΓΙΚΩΝ ΑΙΓΑΙΟΠΕΛΑΓΙΤΙΚΩΝ ΣΚΑΚΙΣΤΙΚΩΝ ΑΓΩΝΩΝ  2026

 

Το τριήμερο 17-19 Απριλίου διεξήχθησαν οι προκριματικοί όμιλοι (βόρειος και νότιος) των φετινών διασυλλογικών Αιγαιοπελαγίτικων σκακιστικών αγώνων. Ο όμιλος βορείου Αιγαίου, με συμμετοχή ομάδων από τη Λέσβο και τη Χίο, έγινε στο Πλωμάρι με διοργανωτή την Λέσχη Πλωμαρίου “Βενιαμίν ο Λέσβιος”. Όπως πάντα, περιελάμβανε τρεις επιμέρους διοργανώσεις:

Στο Πρωτάθλημα Αιγαίου (Προκριματικός Όμιλος Α΄ Εθνικής) ο Βενιαμίν κέρδισε με 7,5 – 2,5 τον Αριστοτέλη Δυτικής Λέσβου και με το ίδιο σκορ την Παναγία Καλλιμασιάς Χίου. Έτσι, ανακηρύχθηκε Πρωταθλητής Βορείου Αιγαίου.

Το διήμερο 9-10 Μαΐου, ο Βενιαμίν θα παίξει διπλό μπαράζ με την ομάδα του Πανικάριου (πρωταθλήτρια Νότιου Αιγαίου) για τον τίτλο του Πρωταθλητή Αιγαίου και την άνοδο στην Α΄ Εθνική!

Στο Διασυλλογικό Κύπελλο Αιγαίου η ομάδα του Βενιαμίν κέρδισε στον ημιτελικό την ομάδα του Αριστοτέλη Δυτικής Λέσβου με 3,5 – 0,5 και στον τελικό την ομάδα της Παναγίας Καλλιμασιάς Χίου με 3 – 1. Έτσι, ανακηρύχθηκε Κυπελλούχος Βορείου Αιγαίου και στις 26 Απριλίου θα παίξει μπαράζ με την κυπελλούχο νοτίου Αιγαίου για την είσοδο στη φάση των 16 του Κυπέλλου Ελλάδας.

Τέλος, στο Νεανικό Πρωτάθλημα, ο Βενιαμίν κέρδισε με 4 – 2 τον Αριστοτέλη και 4,5 – 1,5 την Καλλιμασιά. Οι αγώνες του Νεανικού θα συνεχιστούν τις επόμενες εβδομάδες διαδικτυακά.

Με την ομάδα της Λέσχης Πλωμαρίου “Βενιαμίν Λέσβιος” αγωνίστηκαν οι εξής σκακιστές:

Πρωτάθλημα (ΠΟΑ): Ανδρέας Τσεκούρας, Κωνσταντίνος-Γεώργιος Λάμπρου, Γεώργιος Μπανταβάνης (αρχηγός ομάδας), Άγγελος Δεληγιάννης, Κωνσταντίνα Παπαναστασίου, Αλεξάνδρα Καβαρνού, Θεοδοσία Κάσδαγλη, Αλέξανδρος Λιακόπουλος- Μπάικας, Στυλιανός Ζουμπαδέλλης και Γεώργιος Αβαγιανός.

Κύπελλο: Γεώργιος Σιδεράς, Αβραάμ Ιντζεβίδης, Παναγιώτης Χατζέλλης και Ιωάννης Πεντογένης.

Νεανικό Πρωτάθλημα: Γεώργιος Νικέλλης, Συμεών Σιδεράς, Βασίλειος Φούτσας, Γεώργιος Καλαϊτζής, Άγης Νάκας, Θέμης Ιντζεβίδης, Αλεξάνδρα Καβαρνού, Θεοδοσία Κάσδαγλη και Μελπομένη Κοντού.

 

Ευχαριστούμε θερμά και όλους όσοι συνέβαλαν στη διοργάνωση των αγώνων, τον κ. Παναγιώτη Φρεντζά, Διαιτητή-Διοργανωτή, το Γιώργο Μπανταβάνη, Αρχηγό, τον Ανδρέα Τσεκούρα, τη Μαριάννα Ζαργκλή, τον Μάριο Καλλία, την Ελένη Μπεριστιανίδου, τη Νάσια Διακορώνα, τον Μανώλη Μαραγγέλη, την Ελεάνα Νικολάου, τον Αλεξάντερ Λοπάρι, τη Βίκη Αλβανού και την “ψυχή” του σκακιστικού τμήματος της Λέσχης Πλωμαρίου “Βενιαμίν Λέσβιος”, τον Δημήτρη Λάμπρου. Επίσης, τους χορηγούς των αγώνων: OUZO VILLAS PLOMARI, HONDOS CENTER ΜΥΤΙΛΗΝΗ, ΕΣΤΙΑΤΟΡΙΟ ΒΕΝΙΑΜΙΝ, ΑΝΤΩΝΑΚΑ ΓΡΗΓΟΡΗ, ΓΕΩΤΕΧΝΙΚΗ ΠΛΩΜΑΡΙΟΥ, PROTOULIS MASTER OLIVE OIL MAKERS, ΤΑΒΕΡΝΑ ΜΑΜΑ-ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΚΑΙ ΜΟΥΣΕΙΟ ΒΑΡΒΑΓΙΑΝΝΗ.

Από το Δ.Σ.

ΜΕΓΑΛΟΒΔΟΜΑΔΙΑΤΙΚΑ ΠΑΛΙΟΧΩΡΙΑΝΑ ΧΟΥΡΑΤΑ

 

ΑΠΟ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ «ΤΑ ΠΑΛΙΟΧΩΡΙΑΝΑ» 

ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΠΑΛΑΙΟΧΩΡΙΤΩΝ ΑΘΗΝΑΣ «Η ΜΕΛΙΝΤΑ»

ΜΕΓΑΛΟΒΔΟΜΑΔΙΑΤΙΚΑ ΠΑΛΙΟΧΩΡΙΑΝΑ ΧΟΥΡΑΤΑ

 

Απορία μαθητευόμενου ψάλτη

 

     Ήταν Μεγάλη βδομάδα και στην κατάμεστη εκκλησία του χωριού κάμποσοι φοιτητές και μαθητές τότε ψέλναμε με μεγάλη κατάνυξη την ακολουθία των παθών. Επικεφαλής της χορωδίας μας ήταν ο τότε δεξιός ψάλτης και καλός γνώστης της βυζαντινής μουσικής Δημητρός Χριστέλλης.

     Σε κάποιο τροπάριο, που γνωρίζαμε όλοι τα λόγια απ’ έξω, ψάλαμε μαζί καλλίφωνα και το τελειώσαμε με μεγάλη επιτυχία. Ενθουσιάστηκε τότε ο Δημητρός κι ευχαριστημένος μας συγχαίρει:

     ― Μπράβου σας, πιδιά μ᾿. Σουστό Πατριαρχείου κάναμι κι ακκλησιά…

     Και συνεχίζει προσθέτοντας:

     ― Τσι μη νουμίζιτι ότι του ψάλσ’μου είνι απλή δ’λεια. Τι δηλαδή, άιντι στράβουσι τα χείλια σ’ τσι ψάλι;…

     Ο μικρός τότε Δημητράκης Κοφτερός, φανερά απορημένος, ρωτά τον ψάλτη:

     ― Ε καλά, κυρ Δημητρό, ισύ γιακί στραβών’ς τα χείλια σ’ άμα ψέλν’ς;

     Τον αρπάζει τότε ο ψάλτης απ’ τ’ αυτί και, κουνώντας το κεφάλι του πέρα δώθε, τον αποπαίρνει.

     ― Ισύ, παλιου-Ξτόφα, να μην ανακατεύισι όπ’ δε σ’ πέφκ’ λόγους. Ακούς κι σ’ λέγ’;

     Φοβισμένος ο Δημητρἀκης, ανοιγόκλεισε δυο-τρεις φορές τα μάτια του κι απόμεινε να κοιτά γύρω του με απορία.

 (Δημοσιευμένο στο πδκ. «Τα Παλιοχωριανά», τεύχος 10ο, Απρίλ.-Μάιος-Ιούν. 1983, σελ. 156)

 

²²²

 

Ο Εξάψαλμος

 

     Μεγαλοβδομάδα στο Παλαιοχώρι παλιά. Η καμπάνα χτυπούσε για την αγρυπνιά της Μεγάλης Δευτέρας. Το εκκλησίασμα ήταν πολύ αραιό και μόνο μερικές γριούλες ήλθαν νωρίς, για να πιάσουν στασίδι.

     Ο Εξάψαλμος άρχισε. Δεξιός ψάλτης ήταν ο Ευάγγελος Βουλγαρέλης (η Βαγγέλα) και αριστερός ο κανδηλανάφτης Δημήτριος Κοντοπός. Παπάς του χωριού ήταν ο παπα-Αντώνης. Ο αείμνηστος Κοντοπός άρχισε να λέει τον Εξάψαλμο κρατώντας την αναμμένη λαμπάδα, το μόνο μέσο φωτισμού μαζί με τους πολυελαίους του λαδιού. Σε μια στιγμή, ο Κοντοπός θέλησε να γυρίσει το φύλλο του βιβλίου, αλλά, αλλάζοντας τη λαμπάδα από το ένα χέρι στο άλλο, που όσοι τον γνώριζαν ήξεραν ότι ήταν ζαβό, του ξέφυγε η λαμπάδα, έπεσε κάτω κι έσβησε. Η «Βαγγέλα», θέλοντας να βοηθήσει τον αριστερό ψάλτη, ώστε να μη διακοπεί ο Εξάψαλμος, άρχισε να τον λέει εκείνος και για λίγα δευτερόλεπτα έψελναν κι οι δυο μαζί.

     Ο Κοντοπός κατέβασε χαμηλά στη μύτη το γυαλί και έκανε νόημα στη Βαγγέλα να σταματήσει, γιατί αυτός ύστερα από τόσα χρόνια ήξερε απέξω τον Εξάψαλμο. Ο δεξιός συνέχισε και σε μια στιγμή ο Κοντοπός εκνευρισμένος του φώναξε:

     ― Ποιος σ’ είπι, ρε, να πεις; Τώρα πέ’ τουν ούλουν.

     Και παρατάει το ψαλτήρι και τρυπώνει στο Ιερό. Η Βαγγέλα συνέχισε, αλλά ήταν φανερά εκνευρισμένος. Εγώ δίπλα του κρατούσα τη λαμπάδα. Σε μια στιγμή με έσπρωξε και μου είπε:

     ― Λέγι συ τσι έρχουμι.

     Και φεύγει κι εκείνος τρεχάτος για το Ιερό, όπου έγινε τρικούβερτος καυγάς.

     Έτσι ο εξάψαλμος της Μεγάλης Δευτέρας διαβάστηκε από τρεις. Ύστερα σου λένε «κάτσε καλά, γιατί θ’ ακούσεις τον εξάψαλμο». Είναι να μην τον ακούσεις;

 (Δημοσιευμένο στο πδκ. «Τα Παλιοχωριανά», τεύχος 14ο, Απρίλ.-Μάιος-Ιούν. 1984, σελ. 220)

 

²²²

 

Τα δώδεκα ευαγγέλια

 

     Μεγάλη Πέμπτη. Η καμπάνα χτυπούσε για τον Εσταυρωμένο. Τα μαγαζιά και τα καφενεία, ύστερα από το σφύριγμα του κλητήρα, έκλεισαν κι οι χριστιανοί ανέβαιναν για την εκκλησία. Παπάς στο χωριό ήταν ο παπα-Ᾱντώνης, γέρος και λίγο άρρωστος, σκεπτόταν πολύ πώς θα βγάλει τη Μεγαλοβδομάδα. Μη μπορώντας να κάνει αλλιώς, αποφάσισε να μην πει ολόκληρα τα ευαγγέλια, να πει βέβαια και τα δώδεκα, αλλά μόνο την αρχή και το τέλος από τα μεγάλα.

     Είπε λοιπόν το πρώτο ευαγγέλιο κομμένο, είπε και το δεύτερο, και όλα έδειχναν ότι η ακολουθία θα τελειώσει πολύ γρήγορα. Τότε ο Δημήτριος Χρυσάφης, του Σβήν’, που είχε τη μανία να χτυπάει «τ’ς καμπάνις τσι τα σημαντρέλια», μπήκε φουριόζος στο ιερό και είπε στον παπα-Αντώνη:

     ― Ε, παπά, ισύ έδιετς π’ πας, αύριου ε θα χκυπήσουμι πένθιμα τ’ς καμπάνις για κ’ Μιγάλ’ Παρασκιβγή, αλλά γραμμή τα σημαντρέλια για κ’ Ανάστασ’. 

 (Δημοσιευμένο στο πδκ. «Τα Παλιοχωριανά», τεύχος 13ο, Ιαν.-Φεβρ.-Μάρτ. 1984, σελ. 205)

 

²²²

 

Εκκλησιαστικές ερμηνείες

 

     Μια πασίμαδη γιορτή, στην εκκλησιά του χωριού μας οι εορτάζοντες φέρανε τον καθιερωμένο άρτο. Η Παλουγού μι του Πιρμάθ’ μπρουστά-μπρουστά, κουντά στου Άγιου Βήμα, ακούν με ευλάβεια τον παπά να βλουγά τους άρτους και να λέει: «… και κλάσας τους πέντε άρτους και εξ αυτών…». Τότε η Παλουγού, ίσια γ’ναίκα, αγράμμακ’, γυρίζ’ τσι λέγ’ στου Πιρμάθ’: «Ήκ’σις, μουρή Πιρμάθ’, τσι του πουρδέλ’ τ’ Ικστού ‒Χριστού‒ βλουγημένου ήταν. Βοήθειά μας». 

  (Δημοσιευμένο στο πδκ. «Τα Παλιοχωριανά», τεύχος 46ο, Απρ.-Μάιος-Ιούν. 1992, σελ. 754)

 

²²²

 

Παπά ευαγγέλια…

 

     Ήταν κάποια Μεγάλη Πέμπτη. Όλος ο κόσμος στην εκκλησία, μικροί και μεγάλοι. Μέσα στο Άγιο Βήμα εμείς τα παιδιά που κρατάγαμε τα εξαπτέρυγα και βοηθάγαμε τον ιερέα.

     Εγώ είχα πάρει ένα κόκκινο φρεσκοβαμμένο αυγό από το σπίτι μας και το φύλαγα μέσα στην τσέπη μου. Ο παπάς έψελνε το έβδομο ή όγδοο ευαγγέλιο, όταν, δεν ξέρω για ποιο λόγο, τσακωθήκαμε τα παιδιά μέσα στο Άγιο Βήμα και, όπως με έσπρωξε ο ξάδερφός μου Αποστόλης, έσπασε το αυγό μέσα στην τσέπη μου και πιαστήκαμε στο ξύλο.

     Ο παπα-Θανάσης μας είδε, διακόπτει το Ευαγγέλιο, μπαίνει μέσα, μας έριξε από έναν ξεγυρισμένο μπάτσο ‒ αντιλάλησε το Άγιο Βήμα! ‒ και σαν να μην έτρεχε τίποτα, ξαναγύρισε στην Άγια Πύλη και συνέχισε το Ευαγγέλιο…

 Αφήγηση Μανώλη Καμπούρη

(Δημοσιευμένο στο πδκ. «Τα Παλιοχωριανά», τεύχος 57ο, Ιαν.-Φεβρ.-Μάρτ. 1995, σελ. 931)

 

²²²

 

«Κηρύξατε τοῖς Ἀποστόλοις…»

 

     Είναι σχεδόν μεσάνυχτα της Αναστάσεως στην εκκλησία του χωριού. Οι πιστοί μόλις έχουν αφήσει τις «πόστες» και βρίσκονται στο νάρθηκα. Κρατούν στα χέρια τις αναμμένες λαμπάδες και παρακολουθούν τον παπά που διαβάζει στο Ευαγγέλιο «Κηρύξατε τοῖς Ἀποστόλοις, ὅτι ἀνέστη Χριστὸς ὁ Θεὸς ἡμῶν…».

     Με το τέλος του Ευαγγελίου, μια φοβερή ομοβροντία από τις καραμπίνες και τα φυσέκια συνταράζει συθέμελα την εκκλησία και σκεπάζει τις ψαλμωδίες και το «Χριστός Ανέστη».

     Δυο γριούλες, η Αμιρσούδα τσι η Βλουκίνα, αλαφιασμένες από το φόβο, χώνονται βιαστικά στην εκκλησία και διηγούνται στα άλλα γραΐδια:

     ― Είπι πια τσι βλουγ’μένους η παπάς «ρίξτι τσ’ Απιστόλις», εμ εν είπι α τ’ς ρίξουν μέσ’ στουν κόσμου τ’ς έρμις τσι τ’ς πιντάμαυρίς τουν…

     ― Κουντουργκίσαν οι αφουρ’σμέν’. Μι σαλαρτσιάσαν, βουγή να τ’ς έβρ’…

     Τότε επεμβαίνει στη συζήτηση του Μαριγώ:

     ― Μη χουλιουσκάτι τσι σεις… Γη μέρα του καλεί. Άιντε, τσι τ’ χρόν’. Βουήθειά μας…

     ― Αμήν ούλους η κόσμους…

 (Δημοσιευμένο στο πδκ. «Τα Παλιοχωριανά», τεύχος 2ο, Μάης 1981, σελ. 31)

 

²²²

 

 ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ!

ΕΙΡΗΝΗ ΚΑΙ ΧΑΡΑ ΣΤΟ ΠΑΛΑΙΟΧΩΡΙ, ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, Σ’ ΟΛΗ ΤΗ ΓΗ

 

ΤΣΟΥΡΕΚΙΑ ΠΑΣΧΑΛΙΝΑ

Πασχαλινά τσουρέκια της Κόκκινης Πέμπτης

     

Τα τσουρέκια είναι από τα πιο νόστιμα παραδοσιακά αρτοπαρασκευάσματα, στενά δεμένα με τη γιορτή του Πάσχα. Στρογγυλά με ένα κόκκινο αυγό στο κέντρο ή μακρόστενα με το αυγό στο πάνω μέρος της πλεξούδας, έτσι που να μοιάζει με τεράστιο μάτι. Τα πασχαλινά τσουρέκια τα ζυμώνουν τη Μεγάλη Πέμπτη, την Κόκκινη Πέφτη όπως την ονομάζει ο λαός, γιατί τη μέρα αυτή βάφονται τα αυγά, ψήνονται τα πασχαλινά κουλούρια, τα τσουρέκια και τα ψωμιά. Αν υπάρχουν μικρά παιδιά στο σπίτι, θα ονοματίσουν το δικό τους τσουρέκι. Ημέρα έντονης οικιακής δραστηριότητας, που θα κλείσει με πολύωρο εκκλησιασμό και τα δώδεκα ευαγγέλια. 

     Το απόγευμα, οι νύφες θα πάνε στα πεθερικά πασχαλινά γλυκίσματα πάνω σε δίσκο σκεπασμένο με υφαντή πετσέτα από φλόσι ή δαντελένια, πλεγμένη με βελονάκι. Επίσης, δεν παραλείπουν να προσφέρουν τσουρέκια και άλλα καλούδια σε άπορους συγχωριανούς ή οικογένειες με πένθος ή μοναχικούς γέροντες και γερόντισσες. Οι μέρες της Μεγάλης Εβδομάδας είναι άγιες κι απαιτούν καλά αισθήματα και έργα αλληλεγγύης.    

     Τη Μεγάλη Πέμπτη λούζονται, για να είναι τα μάγουλά τους κόκκινα, το χρώμα της υγείας και της ομορφιάς. Τα αυγά που θα γεννήσουν οι κότες αυτή τη μέρα θα τα βάψουν κόκκινα, θα τα αναστήσουν το Μέγα Σάββατο και θα τα φυλάξουν στο εικονοστάσι όλο το χρόνο μέχρι το επόμενο Πάσχα, ως αποτρεπτικό του κακού.

***        

Παρακάτω σας δίνουμε μία ακόμα συνταγή για τσουρέκια. Γίνονται όμορφα σε εμφάνιση και πολύ νόστιμα.         

                                             

Παραδοσιακή συνταγή για τσουρέκια

Υλικά:

- 4 κιλά αλεύρι σκληρό για τσουρέκια

- 2,5 ποτήρια ζάχαρη

- 12+1 αυγά

- 1 ποτήρι λάδι

- 250 γραμμάρια βούτυρο αγελάδας
- 1 λίτρο γάλα

- 140 γραμμάρια μαγιά
- 1 φλυτζάνι χλιαρό νερό
- 1 φακελάκι μαχλέπι κοπανισμένο

- 1 κουταλιά σούπας μαστίχα κοπανισμένη με λίγο αλεύρι ή ζάχαρη

- 1 κουταλάκι γλυκού αλάτι

- 4+1 βανίλιες

- αμύγδαλα φιλέ ή σουσάμι ή κόκκινα αυγά (προαιρετικά)

- λαδόκολλες, για σκέπασμα

Εκτέλεση:

Α. Προεργασία 

Συγκεντρώνουμε στο τραπέζι όλα τα υλικά, που πρέπει να έχουν θερμοκρασία δωματίου. Κοπανίζουμε το μαχλέπι και τη μαστίχα μαζί με μια κουταλιά ζάχαρης. Κοσκινίζουμε τέλος το αλεύρι και τοποθετούμε τα υλικά με τη σειρά που θα τα χρησιμοποιήσουμε. 

Β. Παρασκευή  

          

1. Διαλύουμε τη μαγιά σε 1 φλυτζάνι χλιαρό νερό και ρίχνουμε λίγο αλεύρι, για να γίνει ένας πηχτός χυλός. Σκεπάζουμε και το αφήνουμε σε ζεστό μέρος μέχρι να φουσκώσει.

2. Σε μια κατσαρόλα ρίχνουμε το γάλα, το λάδι και το βούτυρο, μέχρι να λιώσει το βούτυρο και να ζεσταθεί το μείγμα.  

3. Σε μία μεγάλη λεκάνη ρίχνουμε τη ζάχαρη και τα αυγά χτυπημένα κροκάδια κι ασπράδια μαζί και τα χτυπάμε με το σύρμα-αναδευτήρα, μέχρι να λιώσει η ζάχαρη. Προσθέτουμε το αλάτι, το μαχλέπι, τη μαστίχα και τις βανίλιες. Ρίχνουμε έπειτα ζεστό το υγρό μείγμα με το γάλα, το λάδι και το βούτυρο μαζί με το μισό αλεύρι και τα ανακατεύουμε. Προσθέτουμε το προζύμι και λίγο-λίγο το υπόλοιπο αλεύρι και ζυμώνουμε με το χέρι όλα τα υλικά, μέχρι να γίνει η ζύμη ελαστική και να μην κολλάει στα χέρια.    

4. Αλείφουμε τη ζύμη με λάδι, τη σκεπάζουμε με λαδόκολλα και μια βαμβακερή πετσέτα και την αφήνουμε 2 ώρες περίπου σε ζεστό μέρος, να φουσκώσει. Αν θέλουμε να φουσκώσει γρηγορότερα, μπορούμε να τη βάλουμε στο φούρνο σε ελάχιστη θερμοκρασία ή να τη σκεπάσουμε με χοντρό σκέπασμα. Όταν φουσκώσει (διπλασιαστεί σχεδόν), τη χωρίζουμε σε ίσα κομμάτια, πασπαλίζουμε μία επιφάνεια με λίγο αλεύρι, πλάθουμε μακρόστενες λουρίδες και τις πλέκουμε κοτσίδα, σαλίγκαρο ή άλλο σχέδιο, σε μικρό ή μεγάλο μέγεθος. Τοποθετούμε τα τσουρέκια αραιά σε δύο ταψιά στρωμένα με λαδόκολλα, για να μην κολλήσουν μεταξύ τους.

5. Σπάμε μετά 1 ολόκληρο αυγό σε μπολ, ρίχνουμε 1 βανίλια ή λίγο μπράντι για να μη μυρίζει αυγουλίλα, τα χτυπάμε καλά κι αλείφουμε τα τσουρέκια. Αν θέλουμε, τα διακοσμούμε με λεπτοκομμένα αμύγδαλα ή σουσάμι ή ένα κόκκινο αυγό. Τα αφήνουμε 5΄ λεπτά περίπου σε ζεστό μέρος να ξαναφουσκώσουν κι έπειτα βάζουμε τα ταψιά σε προθερμασμένο φούρνο. 

6. Ψήνουμε τα τσουρέκια σε μέτριο φούρνο στους 170ο βαθμούς Κελσίου, μία ώρα περίπου. Ανάλογα με το μέγεθός τους και η ώρα ψησίματος (τα μικρά λιγότερη ώρα). Όταν ροδοκοκκινίσουν, τα σκεπάζουμε με λαδόκολλα, για να μην καούν.

7. Μετά το ψήσιμο, τα αφήνουμε να κρυώσουν καλά και τα τυλίγουμε με σελοφάν, για να διατηρηθούν μαλακά. 

  

Καλή Επιτυχία και Καλοφάγωτα!